10-07-07

Boek - Unni Lindell - Roodkapje (2007)

"Roodkapje" is het verhaal van een vrouw die door ervaringen in haar jeugd (lees: misbruik) compleet ontspoord is. Voor de buitenwereld leidt ze een normaal leventje, maar inwendig wordt ze compleet gedomineerd door haat- en wraak-gevoelens. Die aggressie leidt soms tot gewelddadige en bloederige toestanden. De vrouw die ipv prooi jager is geworden, het is een thema dat me enorm aanspreekt. Ook ik was ooit slachtoffer en ook ik gedraag me als gevolg daarvan af en toe als een bitch. Tot moord is het bij mij nog niet gekomen, maar die aggressiviteit, die is nooit ver af. Er zijn periodes geweest in mijn leven waarop ik compleet ontspoorde. En net als het hoofdpersonage in het boek, probeerde ik een normaal leventje op te bouwen.

Het is jammer in een maatschappij te moeten leven waar de vrouw een prooi is, een soort gebruiksvoorwerp. Elk moment van de dag moet je waakzaam zijn.  Want voor je het weet wordt een glimlach gezien als een uitnodiging... De scene in het boek waarbij het hoofdpersonage voor het eerst in contact komt met een buurman, zal me nog lang bijblijven.

‘Ik was nergens bang voor toen ik het bos inging, maar toen ik er weer uit kwam rennen was ik overal bang voor. Dat was de eerste keer dat ik een perverse man tegenkwam. Er zijn vele perverse mannen in de wereld. Er zijn ook een paar perverse vrouwen, ik ben een van hen!’

Het boek mist spanning en komt heel traag op gang. De schrijfster gaat dieper in op de psychologie en de leefwereld van drie zussen: Lisbeth, Carol en Judith. Elk hebben ze hun eigen hebbelijkheden en problemen. Een van hen is een moordenaar. Wie van de drie is tot halfweg het boek onduidelijk. Maar eens het zover is, krijgen we een nog beter inzicht in de drijfveren en de gemoedstoestand van het hoofdpersonage. Mede door die diepgang, vond ik het een zeer geslaagd boek. (score: 4/5)

06-06-07

Roodkapje

Ik ben een slechte man tegengekomen in het bos. Ik was nog maar zes jaar oud. Hij had lange klauwen waarmee hij mijn arm vastgreep, toen scheurde mijn jurk en  begon ik te bloeden. Hij trok aan me en toen deed hij iets anders. Ik kon gaan rennen maar verloor mijn schoenen...

Kleine meisjes mogen niet alleen in donkere bossen lopen. Ik was nergens bang voor toen ik die keer het bos inliep, maar toen ik er weer uit kwam rennen, was ik overal bang voor. Er zijn veel slechte mannen in de wereld.

Vrouwen die niet bang zijn kennen de werkelijkheid niet. Je moet achter de huid kijken, achter het masker. Boten kunnen omslaan, vliegtuigen neerstorten. In zulke situaties kan je weinig doen. Als iemand je te pakken wil nemen, kun je daarentegen wel iets doen. Dat is het verschil.

Wie is bang voor de boze wolf? Er was eens een klein meisje, ze was altijd lief en aardig zodat iedereen die haar zag haar lief vond. Maar toen kwam de wolf. Ik ben een slechte vrouw...

( gebaseerd op Roodkapje - Unni Lindell )

10:07 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: roodkapje |  Facebook |