17-11-06

En toen waren we nog met ...

Het zou een drukke werkdag worden, dat wisten we. Maar dat ie zo zou aflopen, dat had niemand kunnen denken. Een collega die plots naar zijn hoofd greep, opstond en begon te wankelen. Een half uur later lag ie in het ziekenhuis. Het doet ons nadenken over ons armzalige leventje. Vorig jaar moest een andere collega forfait geven wegens hartklachten en begin dit jaar bleef nog iemand anders 4 maanden thuis vanwege een burn-out. Je hebt het al door waarschijnlijk: niet echt het meest gezonde werk wat ik doe. En ik weet 1 ding: als ik zo doorga, ga ook ik zo eindigen. Ik merk het nu al: doodmoe thuiskomen, op de bank in slaap vallen, barstende hoofdpijnen, moe, uitgeblust, ... Ons klein prutske gaat binnenkort met 1 mama verder moeten ipv met 2. En of ik er iets aan ga doen? Neen, ik hou van dit werk. Die stressmomenten geven me een extra kick, geven me het gevoel dat ik God ben, belangrijk en onoverwinnelijk... Stupid me? Wellicht wel.

Andere interessante postjes
Muziek - The pipettes - pull shapes
Film - Lucky number Sleven

 

15:51 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, werk, stress, burn out |  Facebook |

05-07-06

Emotional breakdown

I've had enough of bein' nice
I've had enough of right and wrong
`Life is for the living
Takers never giving
If you slap one cheek, well, I ain't gonna turn the other
I'm gettin' sick of this universe
Ain't gonna get better; it's gonna get worse
And the world's gonna sink with the weight of the human race
Hate and fear in every face
I'm gettin' ready and I've packed my case
If you find somewhere better, can you save my place?

Sommige mensen drijven je tot wanhoop. Dat mocht Pam gisteren ervaren. Een Duitser die haar arrogant constant bleef lastig vallen, kwaad werd, verwijten maakte... haar gisterenavond tot 12 uur s avonds liet werken... en boem bam... ze stortte ineen. Ze zag het niet meer zitten, kon haar werk niet meer aan en belde me om uit te huilen. Zo stressie heb ik nog nooit iemand gezien. Weet je, het meisje is veel te aardig voor iedereen. Zegt costant "no problem" en durft niet nee te zeggen...

Ook al heeft ze mijn werk de komende weken schitterend overgenomen, door het voorval vindt ze zich een loser. Ze maakt zich constant verwijten en is ontroostbaar. Ik heb een hele tijd op haar zitten inpraten... vandaag ook nog en hopelijk krijg ik haar er weer bovenop.

Ik heb me voorgenomen om haar morgenmiddag eens vanachter haar bureau weg te sleuren en richting strand te trekken (als het nie gaat regenen). Ze moet er eens vantussen uit en misschien wordt het wel iets tussen ons... Ze is me veel te dierbaar om haar te laten vallen.

Zelf reageerde ze vandaag heel verwonderd: "Ik had echt gedacht dat je me zou uitlachen en leedvermaak zou hebben..." Foei dan kent ze me wel heel slecht. Ik heb een grote mond, maar doe geen vlieg kwaad!

17:56 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (7) | Tags: pamela, stress, breakdown |  Facebook |