17-03-09

Bang om te slapen, bang om wakker te worden

Sommige mensen zijn bang om te gaan slapen, andere bang om wakker te zijn. Ik behoorde vroeger tot de eerste categorie. Ik sliep graag, zolang ik maar niet droomde. Want al die gedachten die ongewild door mijn hoofd spookten: daar werd ik gek van.

Dé perfecte oplossing: je lazarus drinken, zodat je half in een coma het bed in kon. Leuke taferelen waren het niet, vraag dat maar aan al die mensen die het goed met me voor hadden en die me soms letterlijk uit het café moesten sleuren.

En toch heb ik het gevoel dat mijn leven toen een stuk interessanter was. Ik genoot intenser van de schaarse happy momenten en op t werk verzette ik bergen. Af en toe was ik onoverwinnelijk en dat voelde zalig aan.

Nu geniet ik ook, maar het lijkt wel of al dat genot iets vanzelfsprekends is geworden. Het voelt op den duur allemaal zo gewoontjes aan, als je begrijpt wat ik bedoel.

Waarmee ik niet wil zeggen dat ik de klok terug wil draaien. Daarvoor zijn Lisbeth en Tarja me veel te dierbaar.

12:59 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, slapen, terugblik |  Facebook |

04-06-08

Hello world... (part 123587)

There's a long highway in your mind
The spirit road that you must find
To get you home to peace again
Where you belong my love lost friend

Het voorbije weekend heb ik even de tijd gevonden om een stukje van mijn blogje te herlezen. Ik was geshockeerd. "Ben ik dat?" vroeg ik me af. weet je, ik leek wel een egoïstische bitch die wild om haar heen schopte. En het ergste is dat ik dat zelf nooit besefte. Tot nu.

"Ik voel me herboren", het klinkt cliché, maar - eerlijk gezegd - het is ook zo. Ik ben niet meer de persoon die ik ooit was en daar ben ik blij om.

Gosh, ik weet dat ik heel wat mensen heb pijn gedaan. Jullie hadden het niet makkelijk met mij. Vooral schatje kreeg de volle lading en daar schaam ik me voor. Hoe ze het al die tijd heeft volgehouden, dat is nog altijd een raadsel voor mij. "Ik wist dat er achter die muur een lief meisje schuil ging", haar antwoord en ook dit klinkt zo cliché.

Waarom ik weer opnieuw ben beginnen bloggen? Omdat ik voor het eerst op een normale manier kan terugkijken op mijn verleden. "Ik heb het een plaatsje gegeven", weeral een cliché. Ik denk dat het stilaan tijd is geworden om het een en ander recht te zetten en te verduidelijken, want dat hebben jullie verdiend, niet?

12:40 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dagboek, spirit road, terugblik |  Facebook |

09-12-06

3 jaar geleden... Liesje (deel 1)

3 jaar geleden ben ik begonnen met bloggen... Het lijkt wel een eeuwigheid. Intussen is er een heleboel gebeurt en ben ik geevolueerd van een depressief en onhandelbaar kind naar een fiere zelfzekere vrouw.

Ik ben net mijn oude postjes beginnen lezen... Velen zijn heel pijnlijk, anderen doen me glimlachen. Het is mede dankzij Lisbeth dat ik zover ben geraakt en daarom leek het me leuk om enkele berichtjes over haar op een rijtje te zetten.

Liesje ziet er zo leuk en wild uit : kort wit gevervd haar, blauwe fonkelende ogen, piercing, enorme tatoo op de rug, grote mond (figuurlijk) en vrij klein en mager. Als ik aan haar denk, begin ik al te zweven. ( De eerste kus )
Wat ik me nog altijd goed herinner: ons eerste nachtje samen. Niet echt de meest romantische ervaring: Ons eerste nachtje samen is niet echt gelopen zoals ik gedacht had. Ben al na vijf minuten in slaap gevallen, nog voor Liesje bij me kon kruipen.
Traantjes in mijn ogen als ik denk aan dat eerste verjaardagscadeau: een sleutelhangertje met... de sleutels van haar huisje. Even in haar blauwe oogjes gekeken en daarna in elkaars armen gevallen. Ik weet nu zeker : dit is het vrouwtje die ik voor altijd bij me wil hebben...
Als ik het zo bekijk, dan is het allemaal heel snel gegaan he. De eerste kus na 10 minuten, samen slapen na een week en samenwonen na een twee maand. Daarna is ons huwelijk gevolgd met als absoluut hoogtepunt: ons prutske. Als je drie jaar geleden zou zeggen dat ik een keigelukkig moedertje zou zijn, ik had je uitgelachen of neergebliksemd.

Toch is het allemaal niet zo fantastisch geweest. Ik heb schatje veel pijn gedaan. Ik was depressief en donderde af en toe van mijn roze wolk. Toch heeft ze de hele tijd geduld met me gehad. "Ik wist dat je het waard was" zijn woorden die ik nooit zal vergeten.
Ze keek me nog even aan met ogen vol onbegrip, maar uiteindelijk is ze toch gedaan... over and out. 't Is beter zo, want aan mij had ze toch niks. Al mijn relaties eindigen zo... Beter je niet teveel hechten aan iemand, want anders is het afscheid veel te zwaar...... (over and out)

Mijn werk heeft niet altijd een positief effect gehad op mijn relatie: onregelmatige uren, laat thuis, doodmoe, verre verplaatsingen. Het werd schatje af en toe teveel: Gisteren is mijn schatje met haar eten blijven zitten. Toen ik thuis kwam, lag ze in bed en sliep ze reeds (of deed ze alsof).( werk of relatie ) Uiteindelijk heb ik steeds meer de goede balans weten vinden tussen werk en vrije tijd. Ik weet nu wat er belangrijk is en geniet er met volle teugen van. Lisbeth verdient meer aandacht. Ik wil niet dat het eindigt zoals vorig jaar, want toen was ik mijn wonderwoman bijna kwijt aan een ander. Ik heb geleerd uit mijn fouten en wil vanaf nu nog enkel genieten van ons leventje samen... de rest is bijzaak. ( overwerkt vs vrijaf )

( wordt vervolgd )

23:45 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, terugblik, blog, drie jaar, lisbeth, liesje |  Facebook |