28-01-09

Een vat vol emoties

Vader Van Holsbeek vertelde deze week tijdens een interview: "Ik zit vol emoties. Elke negatieve gebeurtenis, hoe klein ook, doet mijn emmer overlopen. Ik heb mijn portie emoties gehad en er kan echt niks meer bij."

Het klinkt allemaal oh zo waar en om eerlijk te zijn: ik herken me er in. Ook ik heb van die momenten dat ik om het minste begin te wenen. Elke moord of kinderverwaarlozing in de krant voelt aan als een mokerslag... Misschien toch maar eens een afspraak maken met mijn psycholoog.

( Even duidelijk stellen: wat ik heb meegemaakt is NIET zo erg als zijn ellende, ik wil me zeker NIET in zijn plaats stellen. )

11:10 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: therapie, joe, van holsbeek |  Facebook |

13-08-07

Tell me where it hurts

Je kent het wel: je bevindt je in een uitzichtloze situatie waarbij alles wat je doet de hele toestand alleen nog maar verergerd. Het is me een vijftal jaren geleden ook overkomen, en momenteel draag ik nog steeds de gevolgen daarvan.

Ooit stelde ik dat het leven een rollercoaster is met up and downs. Wel, ik was verkeerd. Een rollercoaster komt steeds weer op zijn beginpunt uit en op dat moment heb je de keuze om nog een ritje te maken of om er uit te stappen en om naar een andere attractie te gaan.

Het leven is zo niet. Je kan je verleden niet achter je laten. Het blijft je achtervolgen. Het is net als een zwaard dat boven je hoofd hangt. Je kunt nog bij momenten zo gelukkig zijn, op een gegeven moment komt dat zwaard naar beneden en krijg je klappen.

In een boek las ik het als volgt: "die bewuste dag ben ik de helling afgedonderd. Ik schuif nog steeds naar beneden. Af en toe slaag ik er in om recht te staan. Maar omdat de helling zo steil is, begin ik na een aantal seconden weer weg te glijden, steeds verder de dieperik in."

Het is gek, dat 1 doodgewone gebeurtenis, een hele kettingreactie heeft te weeg gebracht. Gewoon omdat ik toen "vergeten" was erover te praten, heb ik het me steeds moeilijker gemaakt. Ik ging mijn eigen weg, dronk/spoot/neukte me de vernieling in. In feite kan ik het anderen niet eens kwalijk nemen dat ze misbruik van me hebben gemaakt. Geef nu toe: wie was er slecht, ik of zij? Ik heb het allemaal laten gebeuren, vocht er niet tegen, integendeel. Uiteindelijk is het een lawine geweest, die alles met zich meesleurde. Tot ik met een klap letterlijk tegen een boom ben beland. Ik dacht dat dit het keerpunt zou zijn, maar uiteindelijk is - zoals ik reeds zei - de helling veel te steil. Ik heb een grote fout gemaakt door Lisbeth hierin te betrekken. Ik wil haar niet mee de afgrond in sleuren, ooit zal ik weer haar hand moeten loslaten. Ik hoor daar beneden, daar in het vagevuur...

Gerelateerd berichtjes:
Rollercoaster
Deep down and dirty

02-08-07

Dat heet dan gelukkig zijn...

Hmm, is het mogelijk om geluk te vinden, na al wat er gebeurd is? Als ik mijn leventje van naderbij bekijk, merk ik nog altijd die golfbeweging op. Ik kan ongelooflijk genieten van de momenten met Tarja en Lisbeth. Ik amuseer me wanneer ik een boek lees of dvd bekijk.

Maar telkens weer is er mijn verleden dat onverwacht weer opduikt. Als ik naar ons prutske kijk, ben ik blij met haar glimlach, de manier waarop ze me aankijkt. Maar een second later moet ik denken aan het kindje in mijn buik dat ik vermoord heb. Had zij er net zoals Tarja uitgezien? Wat heb ik haar aangedaan? God, dat schuldbesef, dat zal wel nooit meer weggaan.

Ik weet het, ik mag niet klagen. Ik heb het mezelf aangedaan, en daar moet ik nu voor boeten. Da s duidelijk, niet? Vergeten zal ik het nooit. Ik zal er mee moeten leren leven, maar weet nu dat dat praktisch onmogelijk is. Leuk vooruitzicht. :(

03-05-07

Heaven vs hell

Als iemand me zou vragen wat voor jeugd ik heb gehad, zou ik zeggen dat de ene helft een paradijs was en de andere helft een hel. Maar als ik de tweede helft zou wegnemen, weet ik niet of ik nog steeds de persoon zou zijn die ik nu ben. (Liselott Willen, De vuurvlek, p 154)

Het verleden is iets wat je niet kan veranderen, hoe graag je het ook zou willen. Iedereen maakt fouten die hij/zij daarna weer zou willen uitvlakken. Het besef dat dit onmogelijk is, maakt me soms wanhopig. Het veroorzaakte een groot aantal depressies.

Momenteel denk ik anders over mijn verleden. De dingen die gebeurd zijn, zijn gebeurd. Meer nog: ze hebben me de vrouw gemaakt, die ik nu ben. De vrouw waar Lisbeth van houdt. Ik heb geleerd van mijn fouten... Het resultaat is een levenswijsheid die mijn huidige leventje een stuk gemakkelijker en interessanter maakt.

Gerelateerde berichtjes
Behind blue eyes (being depressed)

06-10-06

Ik wil dood

De voorbije jaren heb ik een enorm aantal mailtjes gehad van mensen die het niet meer zagen zitten. Iedereen heeft wel eens zulke momenten he en af en toe helpt het als je er met iemand over kunt praten. Voor mij geen enkel probleem, want ik weet hoe moeilijk ik het een aantal jaar terug heb gehad.

Maar als ze beginnen met: "IK ga er een eind aan maken, ik wil dood." dan pas ik en stuur ik een standaard bericht terug. Medelijden moeten ze niet verwachten. Een luisterend oor: zoals daarnet gezegd geenenkel probleem.

Weet je, ik kan aan zulke mensen slechts 1 tip geven: stop met je zelfbeklag en zelfmedelijden, vecht ertegen en zoek hulp. En last but not least: praat er over, desnoods met mij. Het helpt! geloof me.

18:16 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelfmoord, therapie, dood, mail, blog |  Facebook |

16-09-06

2girls-blog (subs en doms)

Gisterenavond las ik op 2girls een stukje over een slaafje dat als gevolg van een uit de hand gelopen opdracht zwanger is geraakt. Ik ben meteen in Lisbeth haar armen gevlogen, want god, wat kwam dit herkenbaar over.

Ter verduidelijking: ook ik was (door de dood van mijn pa) zwak en makkelijk beinvloedbaar. Ik zocht troost in drugs, drugs die me door mijn "partner" werd aangeboden. Maar het was een perverse eikel die me gebruikte. De meest waanzinnige dingen heb ik moeten doen. Ook ik ben zwanger geworden daardoor... en zoals jullie weten eindigde dat met een zelfmoordpoging en enkele jaren psych.

Met mij is het goedgekomen. Ik heb gevochten, maar wel vier jaar van mijn leven verknoeid daardoor. Goed, ik wil er niet meer aan denken, dat is voorbij, verleden... Ik heb nu een schat van een vrouw en een pruts van een baby.

Net als velen steek ik mijn kop in het zand. Dit zal en mag ons prutske niet overkomen, maar wie kan ons dit garanderen? Wie weet komt ze ooit de verkeerde persoon tegen en... Niet aan denken... niet aan denken.

Een collega verwoordde het ooit zo: je hebt twee soorten mensen. De sterken en de zwakken. De zwakken laten zich leiden door de sterken. Jammer genoeg zitten er onder die sterken een heleboel slechte mensen. Het zijn zij die verantwoodelijk zijn voor oorlogen, moorden, ... kortom de ellende in de wereld. Maar: gaan de zwakken wel vrijuit? Is het geen makkelijke oplossing om andere te volgen en zich te laten leiden? Moeten zij hun verantwoordelijkheid niet opnemen en ingaan tegen onrecht?

Heel wat stof om over na te denken... Wel: ik denk er niet meer over na. Laat mij maar mijn kop in het zand steken en genieten van mijn eigen leventje. Al de rest: weg er mee!

PS: Een beetje extreem weergegeven waarschijnlijk, maar dat is nu net de bedoeling.

04-03-04

Afscheid

Menskes, ik denk dat ik maar eens afscheid van jullie ga nemen. Ik wil jullie niet lastig vallen met wanhopige berichtjes en daarom is het misschien beter dat ik het wat rustig aan doe...
 
Mijn therapie heeft een storm aan emoties losgeweekt. Op dit moment voel ik me leeg, uitgeblust en verloren en mijn gevecht is nog maar pas begonnen. Ik weet nu al dat de komende weken de moeilijkste uit mijn leven zullen zijn. Ik hoop dat ik het aankan en uiteindelijk weer een vrolijk en lief meisje word. Ik ga het in ieder geval proberen.
 
Hopelijk tot blogs...
In ieder geval : het ga jullie goed !
 
Life it seems, will fade away
Drifting further every day
Getting lost within myself
Nothing matters no one else
I have lost the will to live
Simply nothing more to give
There is nothing more for me

Need the end to set me free
 
Things are not what they used to be
Missing one inside of me
Deathly lost, this can't be real
Cannot stand this hell I feel
Emptiness is filling me
To the point of agony
Growing darkness taking dawn
I was me, but now He's gone

 
No one but me can save myself, but it's too late
Now I can't think, think why I should even try