09-09-08

"Ik haal de dertig nooit"

Heb dit weekend de kerstboom vernield.Kwam vrijdag thuis van mijn trip naar Griekenland en toen zag ik plots die boom daar.
Ben uit mijn dak gegaan, heb hem van de tafel geschopt en ben toen alle kerstbollen beginnen kapottrappen. Lisbeth heeft me proberen wegtrekken en tegenhouden, maar niet echt met succes. Ben toen ingestort. Heb nog iets gemompeld van "hoe kon je zoiets doen?" en heb me toen opgesloten in mijn kamer.
Voel me zo rot...
Kerstboomterreur

Wat moet ik nu met mijn blogje? Ik heb het me al dikwijls afgevraagd. Het bevat zoveel pijnlijke en genante momenten, dat ik af en toe de neiging heb om op die delete knop te drukken.

Weet je, al die oude postjes zijn soms zo pijnlijk om te lezen dat ik ze zo snel mogelijk wil vergeten. In mijn verleden vroeten, dat doe ik niet meer. Die beerput is afgedekt en dat wil ik zo houden.

Anderzijds, weet je nooit of het ooit voor iemand van nut kan zijn. Uiteindelijk ben ik er toch maar geraakt he. Ik heb mijn problemen overwonnen en als dit een stimulans voor iemand kan zijn om hetzelfde te doen, dan zou dat me heel gelukkig maken.

Zelf wil ik vooruit kijken en plannen maken. De stelling: "ik haal de dertig nooit" is achterhaald (hoop ik). Tijd om te genieten van schatje en ons prutske. Tijd om weer te leven. Ik heb al veel te veel jaren verspeeld.

 

13:57 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (6) | Tags: dagboek, verleden, depressie |  Facebook |

02-08-07

Dat heet dan gelukkig zijn...

Hmm, is het mogelijk om geluk te vinden, na al wat er gebeurd is? Als ik mijn leventje van naderbij bekijk, merk ik nog altijd die golfbeweging op. Ik kan ongelooflijk genieten van de momenten met Tarja en Lisbeth. Ik amuseer me wanneer ik een boek lees of dvd bekijk.

Maar telkens weer is er mijn verleden dat onverwacht weer opduikt. Als ik naar ons prutske kijk, ben ik blij met haar glimlach, de manier waarop ze me aankijkt. Maar een second later moet ik denken aan het kindje in mijn buik dat ik vermoord heb. Had zij er net zoals Tarja uitgezien? Wat heb ik haar aangedaan? God, dat schuldbesef, dat zal wel nooit meer weggaan.

Ik weet het, ik mag niet klagen. Ik heb het mezelf aangedaan, en daar moet ik nu voor boeten. Da s duidelijk, niet? Vergeten zal ik het nooit. Ik zal er mee moeten leren leven, maar weet nu dat dat praktisch onmogelijk is. Leuk vooruitzicht. :(