14-10-06

Lost in you

Still pretending that I’m fine
It was you and i
Holding back what’s on our minds

Lost in you(I’m lost in you)
And I can’t find myself again
Lost in you(I’m lost in you)
And I can’t find myself again

Ik ken haar zes weken, mijn lief klein Evaatje. Het voelde goed aan, het klikte en we hadden een heleboel fun. Maar toch voelt het raar aan. Ik vertel haar dingen die alleen geliefden aan elkaar zeggen. Ik vertrouw haar volledig en laat haar volledig binnen in mijn leventje.

Maar wat als ze niet is, wat ik denk dat ze is. Wat als het voor haar maar een spelletje is en ze misbruik gaat maken van wat ik gezegd heb? God, wat voel ik me zwak en onzeker. Had ik voorzichtiger moeten zijn en het kalm aan moeten opbouwen?

Maar het voelt zo goed aan. Zo goed, dat ik het zelf niet meer snap. Zijn de troetelwoordjes die we elkaar toefluisteren meer dan louter een spel? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ze me leuk vindt en me mist als ik niet in de buurt ben? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ik haar happy maak? (JA!) Meent ze het als ze zegt dat ze mijn vrouw wilt zijn? (ik hoop het niet). Maken we het elkaar niet veel te moeilijk en hadden we niet gewoon vriendinnen kunnen zijn?

Ik merk dat schatje jaloers is, jaloers omdat ik Eva meer vertel dan haar. Ik merk dat ze haar wenbrauwen fronst als ze onze chat-logs leest. Is het normaal dat twee mensen de hele dag zitten te praten en nog het gevoel hebben dat ze meer willen weten? Is het normaal dat we zo close met elkaar zijn, dat we geen leven meer zonder elkaar kunnen voorstellen?

God, ik ben zo verward... Geef me de kracht om dit te overleven.

15:41 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eva, verward, vriendin, relatie |  Facebook |

23-09-06

Hoe hadden we zoiets kunnen vergeten?

Eindelijk nog eens een berichtje van dit saaie huisvrouwtje... God, wat vliegen de weken! Maar ik amuseer me, meer dan ooit.

Eerst en vooral natuurlijk met mijn lieve vrouwtje en kindje thuis. We vormen het perfecte gezinnetje,al zeg ik het zelf. Ik amuseer me met het vertroetelen van de kleine pruts en geniet van de schaarse momenten alleen met ons tweetjes. Zoals ik al eerder zei: veel weggaan zit er niet in, al durven we het steeds meer aan om de kleine mee naar buiten te sleuren. Ze is best kalm en braafjes (heeft ze niet van mij) en dus zorgt ze niet voor vervelende scenes in winkels of warenhuizen. Ik mag er niet aan denken dat iedereen ons zou aanstaren omdat we de kleine niet stil zouden krijgen. Want aanstaren, dat doen ze al genoeg. Zeker als we samen hand in hand over straat lopen, Tarjaatje op Lisbeth haar buik in het draagharnasje. Een lesbisch koppel met babietje? ocharme wat moet er niet van dat kindje worden? Een veelgehoorde opmerking. Maar ik reageer er niet op. Ik ben gelukkig met ons leventje en al de rest kan de pot op.

Amuseren doe ik me ook op het werk. Eva is een schat van een collega. We praten ganse dagen. Sturen elkaar berichtjes, msnetjes, mailtjes (gisteren 150 mails op 8 uur tijd), ... We vinden het heerlijk te praten over vanalles en nog wat. Zo houdt ze ervan te luisteren naar mijn reisverhalen, vertelt zij over haar vroegere leventje in het ijskoude noorden en geven we commentaar op de actualiteit. Deze week een paar dagen lang gepraat over hekserij en de rol van de kerk. Het is zalig te horen dat ze dezelfde interesses heeft, dezelfde hersenkronkels heeft als ik en in staat is een eigen mening te formuleren. We schelden elkaar uit, liggen in een deuk van het lachen, knuffelen elkaar als we droevig zijn, ... het lijkt wel een tweede Lisbeth.

Maar schiet me niet af: ze voelt aan als een vriendin, een zusje,... Ik denk er niet aan om met haar het bed in te duiken.

En ik weet wat Lisbeth nu gaat zeggen: wat ben je defensief geworden. Je verdedigt jezelf nog voor iemand kritiek geeft. Vroeger trok ik me niks van anderen aan, konden ze ontploffen. Ja ik ben soft, maar ik geniet nu meer dan vroeger.

Als laatste nog een spijtig voorval. Het was een vriendin die me er op wees. We waren dit jaar onze huwelijksverjaardag vergeten. Toen ik schatje hierover opbelde donderdag, reageerde ze verbaasd. "Hoe kunnen we ooit de belangrijkste dag in ons leven vergeten?" Mijn antwoord: "Dit is niet meer de belangrijkste dag. De belangrijkste dag is de geboorte van ons prutske... De rest is slechts bijzaak."

15:28 Gepost door leentje in Tarja | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, tarja, lisbeth, huwelijk, werk, collega, vriendin, eva |  Facebook |