27-10-10

Nieuw leven in Londen

Ik heb al een eeuwigheid niet meer op mijn blogje gepost, I know. Velen vroegen dan ook een update. Om eerlijk te zijn, ik weet niet waar beginnen. Er is zoveel veranderd.

Misschien bij het begin. Ik woon en werk nu in London. Lisbeth en onze kleine pruts Tarja (intussen al 4) wonen hier ook. Samen hebben we een appartementje gehuurd.

Het is een nestje dat schatje - wat zou ik zonder haar zijn? - voor ons gevonden heeft. Groot is het niet, zeker niet als je gaat vergelijken met ons stulpje in Gent. Het is een duplex flat met twee slaapkamers plus bijhorende badkamers, een patio en een woonkamer met open keuken. Heel modern ingericht allemaal.

Enige nadeel: de prijs. Het ding kost ons zo'n 3000 pond.

De ligging: Nothing hill vlakbij de Kensington Gardens. Ideaal want vlakbij een metro station. Tijdens het weekend en als het weer het toelaat zitten we vaak in het park. Andere bezigheden: museumbezoeken (we hebben een friends-kaart van de Tate musea en British museum), shoppen (daar kan ik uren over vertellen), musicals, ... Londen is een stad waar altijd wel wat te beleven is. We zijn er gek op.

Enige probleem: wat doen als Tarja binnen een kleine twee jaar schoolplichtig is? Hier een school zoeken of toch maar weer naar het norse belgenland terugkeren? Zorgen voor later. Misschien moeten we haar de keuze laten.

16:40 Gepost door leentje in Dagboek, Werk | Permalink | Commentaren (2) | Tags: londen, london, werk |  Facebook |

30-04-09

Mijn baas en ik

Een tijdje geleden schreef ik dat ik mijn baas het liefst zou vermoorden en als het kon zo pijnlijk mogelijk. Nu is er verandering gekomen in onze 'verhouding'. Ik ben denk ik de situatie gewoon geworden en hij lijkt te beseffen wat ik waard ben. Het gevolg: gisteren heeft hij voor de eerste keer "goed thuis" gezegd toen ik 's avonds naar huis vertrok. Ik viel bijna achterover van verbazing... (to be continued)

12:45 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, baas |  Facebook |

25-03-09

Ik heb werk

Ik heb twee weken terug een contract getekend voor een jaar bij een grote belgische firma (rara). Dit wil zeggen: werkzekerheid tot de crisis (hopelijk) voorbij is, geen raamprostitutie of wat dan ook. Gelukkig maar.

Tot zover het goede nieuws...

Het slechte nieuws nu:

- Ik heb serieus moeten onderhandelen en mijn dagprijs is naar beneden gedoken (200 euro minder).
- Het werk is niet je dat: het lijkt sterk op de job die ik in holland moest doen. Druk druk druk dus en 's avonds ben ik dan ook doodmoe.
- Mijn baas is een eikel.

20:15 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, crisis, nieuwe job |  Facebook |

16-09-08

Man vs vrouw

Op het werk hier, deed een collega zijn beklag over zijn vrouw. Die was vorige week gaan shoppen en kwam met iets meer naar huis dan voorzien was. "500 euro" sakkerde hij. 'k Zou beter een hoer in huis nemen, die is goedkoper en doet wat ik wil." Wat volgde was een hele discussie tussen de mannen en vrouwen hier.

Het deed me terugdenken aan een krantenartikel dat ik de voorbij maanden gelezen heb.
- "Mannen die meehelpen in het huishouden, worden beloond met meer seks".
Op zich klinkt dit vrij logisch. Als je als vrouw thuis komt en nog voor een heel huishouden moet zorgen, dan verdwijnt de zin om met manlief het bed in te duiken als sneeuw voor de zon. Zeker als terzelfdertijd manlief met zijn voeten op de salontafel naar sport aan het kijken is.

- "Getrouwde vrouwen presteren meer uren in het huishouden dan single vrouwen". 

Wat ben ik blij dat ik met een vrouw getrouwd ben !

13:22 Gepost door leentje in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: emancipatie, vrouw, man, discussie, werk |  Facebook |

15-09-08

Droevige smurf

Vorige week zat ik met Marleen nog vrolijk over Smurfen te praten. We bekloegen ons over het feit dat onze collectie smurfen-prentjes niet volledig was. Dat we fanatieker waren in het uitwisselen en verzamelen dan onze eigen kindjes.

Een week later zijn we nu. Marleen haar kindjes treuren niet langer over het gemis van 3 prentjes. Ze treuren nu om hun moeder. Hun mama is vorige week gestorven. Woensdag wordt ze begraven.

Hopelijk komt het ooit goed met hen.

13:16 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, dood, werk |  Facebook |

07-08-08

Oh collega, wat doe je nu?

Uit een lezersenquete van Marie-Claire blijkt dat 50 procent van de vrouwen seks heeft op het werk.

Of het waar is weet ik niet. Wat ik wel weet: in ons team zijn we met 2 vrouwen, ik en Tanja (fictieve naam). Ik heb geen seks op het werk, dus Tanja wel (volgens de equete).

Voor mij een kei-grappige gedachte. Telkens ik haar aankijk, schiet ik bijna in de lach. Je moet namelijk weten dat Tanja er heel preuts en saai uit ziet. Zo'n typisch tante nonneke brilsmurf, klein van gestalte, plat van voor, een zilveren kettinkje rond haar hals en last but not least donkerblauwe kleding die alles bedekt. 

Het gevolg is dat ik haar nu constant voor me ziet terwijl ze van bil gaat met Johan, een man van ver over de 100 kg. Voorover gebukt over zijn bureau, rokje omhoog en slipje kapotgescheurd op haar enkels. "oh collega, wat doe je nu?" (lol)

13:48 Gepost door leentje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrouw, ontrouw, seks, collega, werk, rokje, overspel, equete |  Facebook |

20-06-08

Nine to five job? no thanks

Vorig jaar vertelde ik jullie dat ik van job was veranderd: een vaste baan bij een vast bedrijf. Wel, die heb ik al een tijdje weer opgegeven. Ik haatte het nine to five gevoel en snakte naar wat meer vrijheid. Tien minuten te laat op het werk? meteen al een opmerking. Overwerk? normaal maar niet betaald. Mijn baas die met alle lof ging lopen en ikzelf die de schuld kreeg van alles wat er fout liep.

Vandaar dat ik weer mijn oude wereldje ben gaan opzoeken: ik ben weer mijn eigen baas. Ik werk wanneer ik er zin in heb en als ik een dagje vrij wil om bij vrouw en kindje te zijn, dan neem ik dat. Geen 60 urenweek meer. Werk is leuk, maar het belangrijkste is nog altijd mijn familieleven, terwijl ik vroeger dacht dat ik leefde om te werken. Het was toen de enigste manier om me toch nog enigzins nuttig te voelen.

07:30 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk |  Facebook |

09-08-07

Ander en beter

Ik had het jullie nog niet verteld, maar ik heb ander werk! Ik was het heen en weer gereis, de immense werkdruk en de geringe appreciatie voor het geleverde werk meer dan beu. Vandaar dat ik ben beginnen uitkijken naar een nieuwe job (hiervan heb ik reeds uitgebreid verslag gedaan).

Nu is het dus zo ver. Ik ga voor een consultingfirma werken, ergens in het Brusselse. Ik had kunnen kiezen voor een 9 to 5 job dicht bij huis, maar heb toch maar voor iets met meer uitdaging gekozen. Wat het gaat worden, weet ik nog niet. Wat de doorslag heeft gegeven: het salaris (nooit gedacht dat ik zo veel kon verdienen) en het feit dat ik 1 tot 2 dagen per week thuis mag werken.

Duimen maar dat het iets wordt :)

14:01 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (4) | Tags: werk, job, nieuwe baan, vacature |  Facebook |

18-07-07

Sollicitatie - Basic instinct part 2

Eindelijk is er een vervolg gekomen aan mijn "Basic instinct" sollicitatiegesprek. Ik heb een gesprek gehad met het afdelingshoofd en al bij al klikte het redelijk goed. De verloning is een stuk hoger dan verwacht, maar daar tegenover staat dat er meer van me verwacht wordt. Bedoeling is dat ik bij klanten demos ga geven, offertes maak, ... kortom: een echte salesfunctie.

Ik heb een week bedenktijd gevraagd en gekregen. 1 ding staat al vast: ik geef zo snel mogelijk mijn ontslag uit mijn huidige functie. Die ben ik kotsbeu.

Ik ga het eens rustig doornemen met Lisbeth. Mijn topprioriteit is nog altijd mijn gezinnetje. Geld heb je altijd nodig om te overleven, maar me doodwerken,dat nooit meer. Ik wil mijn kleine pruts zien opgroeien. Ik wil een echte moeder voor haar zijn. Haar wegwijs maken in het oh zo moeilijke leven....

13:00 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aanbieding, basic instinct, werk, sollicitatie |  Facebook |

09-07-07

Sollicitatie - Tijdverlies

Vorige week kreeg ik een telefoontje. "Ik heb voor jou de ideale job, dicht bij huis" zo klonk het. Qua functieomschrijving leek het interessant en dus besloot ik langs te gaan. Er volgde een vrij lange babbel van n uur. Toch werd ik met de minuut minder enthousiast. Iets aan die vent stoorde me. Te vlot waarschijnlijk. En toen hij met een loonsvoorstel kwam, ontplofte ik. Wat hij me bood was het loon van een junior, zelfs als verkoopster in n winkel zou ik meer verdienen. Ik heb meteen mijn handtas genomen en ben direct opgestaan. "Ik denk niet dat ik nog verder wil praten." wist ik nog net te zeggen en ik spurtte de deur uit. Wat een klootzak... 

Gerelateerde berichtjes - sollicitaties

13:30 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, sollicitatie |  Facebook |

18-06-07

Sollicitatiegesprek nr 2 – Basic instinct

Vandaag ben ik op gesprek geweest bij een consulting firma in het Brusselse.  Het was een eerste gesprek met de personeelsdirectrice, een vrouw van rond de dertig in kort rokje. Op een gegeven moment kruiste ze haar benen. Ik moest direct aan Basic Instinct denken en schoot bijna in de lach. Haar rokje schoof intussen steeds verder omhoog... Ik moest alle moeite doen om niet naar haar benen te staren. Ik vond het niet echt gepast en vraag me nog altijd af, wat de bedoeling was van de vrouw in kwestie.

 

Veel kan ik momenteel nog niet kwijt, volgende week volgt de tweede ronde, dit keer met een of ander afdelingshoofd.

 

21:30 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sollicitatie, werk, basic instinct |  Facebook |

14-06-07

Sollicitatiegesprek nr 1 – Consulting firma in het Antwerpse

Het eerste gesprek was een lachertje. De enige echte vraag die me gesteld werd, was : „Wat drink je? Wijn, bier, of toch liever iets anders?“  Ik kreeg de kans niet om iets te zeggen, want de man tegenover me, die net een hele pizza had verorberd, was constant aan het woord. Hij vertelde enthousiast over de groei die zijn firma heeft doorgemaakt en zijn persoonlijke achtergrond die (naar hij zelf wist te vertellen) gelijkenissen vertoonde met die van mij. Uiteindelijk, na een half uurtje, klonk het: „Tijd voor een concreet voorstel.” 

 

De functie die hij me voorstelde klonk interessant. Het zou neerkomen op een soort people management. Contact houden met de verschillende werknemers die ergens in het Vlaamse land op project zitten. Luisteren naar hun ergernissen en oplossingen aanbrengen. Daarnaast ook samen met klanten evaluaties opstellen en samen met de account managers kijken naar opportuniteiten.

 

Het loon: niet onaardig en daarnaast een heel pakket, inclusief bedrijfswagen (want continue de baan op) en uitgebreide netto vergoeding.

 

Een uurtje later stond ik weer op straat, verbaasd omdat het allemaal zo makkelijk was gegaan. Of ik het ga nemen? Het klinkt interessant, maar ik had me zowieso voorgenomen tot eind deze maand te wachten eer ik een beslissing neem. Hopelijk blijft het bod zo lang geldig.

18:30 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, sollicitatie, gesprek |  Facebook |

11-06-07

Monster

Je kent die reclame wel, iemand zet zijn CV op het internet en wordt de dag erna door een werkgever opgebeld. „Staat je CV er al sinds gisteren op? Sorry dat het zo lang heeft geduurd.“ 

 

Guess what, die het klopt nog ook. Zaterdag heb ik mijn CV op Monster gezet en vandaag belden er al drie mensen op voor een gesprek.

 

Ik moet toegeven, ik heb mijn ervaring een beetje overdreven. Eigenlijk heb ik de voorbije jaren bitter weinig geleerd. Het enige wat ik mee heb zijn mijn looks (al zeg ik het zelf) en mijn grote mond. Benieuwd of die twee „assets“ me aan een job gaan helpen...

12:15 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, sollicitatie, monster, cv |  Facebook |

08-06-07

Afgunst

Ons leven wordt beheerst door afgunst en het zoeken naar luxe. Het liefst hadden we allemaal een SUV voor de deur staan met 3 liter motor. Staat die voor de buurman zijn deur, dan trekken we met veel plezier een kras op...

 

Ook ik was zo. Ons huisje moest en zou verbouwd worden, want te oud en ongezellig. En om dat mogelijk te maken, werkte ik dag en nacht, op week- en weekenddagen. Dat ik schatje daardoor verwaarloosd heb, daar was ik blind voor. Wat had ze te klagen? Ik en alleen ik zorgde voor voldoende centjes. En als ze zich verveelde zonder mij, dan gaf ik haar 300 euro zodat ze eens gezellig in haar eentje kon gaan winkelen.

 

We groeiden uit elkaar en uiteindelijk kwam het vorig jaar tot een heuse crisis. Ik beloofde beterschap en heel even ging het goed. Alleen namen er  een paar collega’s ontslag en werd ik bedolven onder een berg werk.

 

Maar nu heb ik er genoeg van, het is tijd voor ander en beter werk, liefst dicht bij huis. Ik heb (eindelijk) ingezien dat centjes niet belangrijk zijn. Zolang we ons samen, met zijn drietjes, maar amuseren. Wat ben je met geld, als je de tijd niet hebt om er van te genieten?

 

Leen en de kamer der laatste geheimen

Saai leventje?
Bjork, kattengejank of parel?

11:00 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (1) | Tags: afgunst, relatie, lisbeth, bjork, werk |  Facebook |

14-05-07

Move that ass

Het zijn zij die het minst werken, die het meest waardering krijgen. De harde werker wordt meestal over het hoofd gezien. Om er te komen moet je aanpappen met het management. Slim zijn hoeft niet. Het klinkt crue, maar ik ondervind meer en meer dat onze maatschappij op deze manier in elkaar zit.

Belangrijk is om goed over te komen, niet de hoeveelheid werk die je verwerkt. Visibility is enorm belangrijk. Vandaar dat je beter geregeld rond loopt en met iedereen een praatje maakt. Verder volstaat het ook om de indruk te wekken dat je overvol zit, zonder je al te veel moe te maken.

Enkele tips die ik in de gazet van antwerpen vond:
1. Zet zo snel mogelijk je computer aan en geef je bureau een rommelige indruk
2. Laat je zien: wandel rond en praat met je collega's
3. Loop snel door de gang, het geeft de indruk dat je veel te doen hebt
4. Werk minder doeltreffend. Drie keer naar de printer lopen is beter dan 1 keer.
5. Kom te laat op afspraken en zeg : "sorry ik kom net uit een andere meeting"
6. Maak overuren en werk 's nachts (er bestaan programma s die automatische mails sturen op bepaalde tijdstippen)
7. Kijk vaak op je horloge en zucht : "Is het al zo laat"

Persoonlijk vind ik het onzin. Bij mij primeert de "eer". Het besef dat je nuttig bezig bent, ook al zien anderen het niet altijd.

Interessante linkjes :
Gaypride? hell no!
Amy Winehouse - you know i am no good

01-05-07

Why don t you get a job

Het voorbije weekend heeft me ontzettend goed gedaan. Gezellig met zijn allen bij ma in de tuin. Barbecue, boekje lezen, wat op mijn laptopje tokkelen en... n nieuwe job zoeken. Mijn besluit staat vast, ik neem eind deze maand mijn ontslag, ook al heb ik momenteel geen vooruitzichten op een nieuwe baan. Een paar maand op mijn luie kont zitten, het lijkt me wel wat...

14:38 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (3) | Tags: werk, ontslag |  Facebook |

21-04-07

Workaholic

"Zit je nu weeral met je laptopje op je schoot?" Ik heb het de voorbije weken dikwijls mogen horen. En gelijk had ze, Lisbeth bedoel ik. Ik heb me doodgewerkt. Het resultaat: ik ben doodop, ben een wrak en waarom eigenlijk? Ik voel me de slaaf van een firma die enkel aan geld denkt. Tientallen miljarden euro's nettowinst en dan nog bezuinigen op personeel. Het zou niet mogen zijn.

Goed, ik moet veranderen. Ik ga meer genieten van de vrije tijd die ik heb. Weekendjes samen met mijn twee schatjes. Dit weekend bijvoorbeeld trekken we naar Genk, naar ma. Zaterdagavond treden de Scissor Sisters op in Hasselt en daar zijn we bij. Ik kijk er naar uit! Verder wil ik nog een heleboel boeken lezen en wordt het tijd voor een paar nieuwe cd's. Tv kijken, daar heb ik geen tijd voor, ook al ligt onze kast vol dvds die we nog niet gezien hebben. Jammer genoeg bestaat een dag maar uit 24 uur... Mijn leventje gaat veel te kort zijn, dat weet ik nu al.

19-04-07

Jager en prooi

In onze maatschappij heb je twee soorten mensen: de jagers (dominant) en hun prooi (de subjes). Alleen, wie had het ooit gedacht dat sommigen dit ook zo letterlijk zouden nemen? Getuige hiervan de massamoord op een universiteitscampus in de US.

En weet je wat er zo raar is? Op een gegeven moment dacht ik: "Ik begrijp hem wel." Ik had net de zoveelste nutteloze discussie met mijn baas achter de rug en had veel zin om hem (figuurlijk) af te knallen.

Ik heb het gevoel dat mijn carriere op een dood spoor zit. Ik sloof me uit, doe een enorm aantal overuren en al dit alles wordt niet geapprecieerd. Op dit moment ben ik in een stadium gekomen, waarbij ik denk: "Ze bekijken het maar." Ik wil geen slaafje/prooi zijn. Ik ben een jager.

09:10 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (3) | Tags: werk, massamoord blacksburg, virginia |  Facebook |

13-04-07

Tortured sorrows

Begin deze week is een collega naar me toe gekomen met al haar problemen. Ik kreeg een hele uitleg over haar verleden en de depressie die ze momenteel doormaakt. Ik merkte dat het meisje eraan kapot gaat en daarom probeer ik er zo veel mogelijk voor haar te zijn. Veel meer dan luisteren kan ik jammer genoeg niet. En zelfs dat brengt niet veel op. Ik zie ze steeds verder weg glijden in haar depressie.

En dat doet pijn, geloof me. Ook voor mij is het een zware last. Mijn verleden komt weer in alle hevigheid terug. Gevolg: braken, huilbuien, etc... Maar ik heb geen keus, de arme drommel heeft hulp nodig. Iemand die er is voor haar.

06:15 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: collega, werk, depressie, steun |  Facebook |

10-04-07

Why don t you shoot me - part 2

Vorige week had ik genoeg van haar, deze week amuseren we ons rot. We praten weer over koetjes en kalfjes, delen onze meest private geheimen met elkaar en lachen om de onnozelheden die we uithalen.

Waarom het weer ineens zo goed gaat? Geen idee. Echt gepraat hebben we niet. Het enige wat we gezegd hebben is "dit kan zo niet langer." Spons erover en nieuwe start.

Hoe lang het gaat duren tot de volgende ruzie is niet duidelijk. Dat die er komt, dat staat vast. Want zo gaat dat nu eenmaal tussen ons beidjes. Onze vriendschap is heel intensief en energie vretend. We hebben alletwee onze onhebbelijkheden en die botsen geregeld.

We kunnen niet zonder elkaar, maar als we samen zijn, dan knettert het. Vuurwerk, bijna letterlijk.

10:45 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eva, collega, werk, relatie, ruzie |  Facebook |

05-04-07

Why don t you shoot me?

Ik heb een heleboel tijd en energie gestoken in Eva, mijn collegaatje. We konden prima met elkaar opschieten en vertelden elkaar alles. Met andere woorden: een echte hartsvriendin.

Alleen is het toen misgegaan. Ze ging me opeisen en dat werkte verstikkend. Het gevolg was een ontzettend aantal hevige ruzies die meestal eindigden met een huilpartij van een van ons beiden. Een paar keer ging het zo ver dat ik er letterlijk van moest kotsen en niet meer kon eten.

Maar elke keer werden we weer naar elkaar toegezogen. Het lijkt wel alsof we voor elkaar bestemd zijn. Elke keer beloven we: dit is de laatste keer, die ruzies hebben geen zin. We geven elkaar op zo n momenten een dikke knuffel en alles is weer vergeten...

Het is een paar weken goedgegaan en ja hoor... gisteren was het weer zover. "Je negeert me. Je praat meer met je collega's dan met mij..." De reakties van een onzekere meid.

Ik heb nu een punt bereikt waarop ik genoeg van haar heb. Het hoeft niet meer voor mij. Ze kan de boom in. Alleen vind ik het zo jammer want de gesprekken die wij hadden, die ga ik nooit met iemand anders kunnen voeren. En bovendien weet ik dat ze zich weer in een hoekje gaat terugtrekken en zich gaat afsluiten van de wereld rondom haar. Het is een introverte meid, die door haar collega's wordt buitengesloten... en dat vind ik jammer, want ze heeft een hart van goud.

Gerelateerde berichtjes
Meer over Eva
LCD soundsystem :  sound of silver

08:32 Gepost door leentje in Eva | Permalink | Commentaren (3) | Tags: eva, ruzie, collega, werk, lcd soundsystem |  Facebook |

01-04-07

Deep down and dirty

Ik dacht dat ik er van verlost was, maar ze zijn er nog altijd: mijn depressies. En deze week kreeg ik meteen de volle lading. Aanleiding was de enorme berg werk die ik te verwerken heb gekregen. 16 uur arbeid per dag, het was jammer genoeg geen uitzondering. Mailboxen die uitpuilen, mijn gsm die bleef rinkelen, ... ik werd er letterlijk gek van. Het gevolg was dat ik me doodmoe voelde. Niet alleen fysisch moe, maar ook levensmoe.

Absoluut dieptepunt was donderdag. Met schaamrood op mijn wangen, moet ik toegeven dat ik door een rood licht ben gereden. Het kon me allemaal niks meer schelen. Ik kon gerust een weekje ziekenhuis gebruiken. Een weekje rust, zonder alle zorgen.

Lisbeth was razend toen ze het hoorde. Ze heeft me er nog maar eens doorgesleurd. Stom maar waar: mijn hele leventje werd nog maar eens gedomineerd door werk werk werk. En dat voor een firma die ons als slaven behandelt en waar besparingen en woekerwinsten centraal staan.

Andere postjes
The doors - special

21:00 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: depressie, werk, overwerkt |  Facebook |

22-03-07

Een nieuw leven...

Herinneren jullie zich Pamela nog? Mijn verlegen lief collegaatje die zomaar een compleet nieuw leven is begonnen in een vreemd land. Weet je nog hoe jaloers ik was op haar? Omdat zij mijn droom waar maakt. Ook ik droom er wel eens van om alles hier achter te laten en samen met Lisbeth en prutsie naar een vreemd land te trekken.

Wel, gisteren had ik met Pamela er een gesprek over. "Weet je, veel mensen vinden me dapper en moedig. Maar eigenlijk valt het allemaal redelijk tegen hoor. Je laat je familie en vrienden achter. Je hebt enkel contact via telefoon, email en msn. En als het meezit, ga je twee keer per jaar terug naar huis. Wat als mijn ma oud en gebrekkig is? Als ze ziek wordt... Wat gaat er dan gebeuren?"

En ze vervolgde: "Je komt in een vreemd land terecht, met enkel een koffer spullen. Je moet weer helemaal van begin af aan beginnen. Vrienden heb je niet, je bent helemaal alleen. Je kent de taal, de cultuur en de lokale gewoontes niet. In het postkantoor word je uitgescholden omdat je geen nederlands praat. Een internetaansluiting aanvragen moet je aan collega's overlaten, want alle papieren zijn in een vreemde taal. En dan heb ik nog niet gesproken over het systeem van vaste dokters en apothekers... "

Goed, het zal ook wel positieve aspecten hebben waarschijnlijk, anders zet je die stap niet he. In ieder geval heeft het me doen nadenken over bepaalde dingen. Conclusie: mijn leventje is zo slecht nog niet, right?

Gerelateerde postjes
Pamela
Humo - De pop poll

08:26 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, pop poll, humo, buitenland, pamela |  Facebook |

08-03-07

The bitch vs the shy girl (Paris vs Nicky)

Dit is een verhaaltje over Nicky en Paris (twee fictieve namen). Nicky is een verlegen collega, die in stilte haar werk doet. En geloof me, ze doet dat heel goed. Paris darentegen is luiddruchtig. Al wat ze doet loopt verkeerd af (en wordt gecorrigeerd door Nicky). Maar ze flirt met de managers. Nu mogen jullie eens twee keer raden wie er promotie heeft gemaakt... Inderdaad: Paris.

Goed, daar kan ik nog mee leven. Wie assertiever is, krijgt meer. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar. Maar wat me stoort: Paris heeft een hekel aan Nicky. Elke gelegenheid gebruikt ze om het toch al verlegen meisje de grond in te boren. Het is al zo ver gekomen dat ze valse roddels rondstrooit over een vermeende affaire met een andere collega.

En dat ging me net iets te ver. Ik heb besloten me er mee te bemoeien. Wordt waarschijnlijk vervolgd...

11:47 Gepost door leentje in Werk | Permalink | Commentaren (2) | Tags: werk, paris, nicky, afgunst, collega |  Facebook |

17-11-06

En toen waren we nog met ...

Het zou een drukke werkdag worden, dat wisten we. Maar dat ie zo zou aflopen, dat had niemand kunnen denken. Een collega die plots naar zijn hoofd greep, opstond en begon te wankelen. Een half uur later lag ie in het ziekenhuis. Het doet ons nadenken over ons armzalige leventje. Vorig jaar moest een andere collega forfait geven wegens hartklachten en begin dit jaar bleef nog iemand anders 4 maanden thuis vanwege een burn-out. Je hebt het al door waarschijnlijk: niet echt het meest gezonde werk wat ik doe. En ik weet 1 ding: als ik zo doorga, ga ook ik zo eindigen. Ik merk het nu al: doodmoe thuiskomen, op de bank in slaap vallen, barstende hoofdpijnen, moe, uitgeblust, ... Ons klein prutske gaat binnenkort met 1 mama verder moeten ipv met 2. En of ik er iets aan ga doen? Neen, ik hou van dit werk. Die stressmomenten geven me een extra kick, geven me het gevoel dat ik God ben, belangrijk en onoverwinnelijk... Stupid me? Wellicht wel.

Andere interessante postjes
Muziek - The pipettes - pull shapes
Film - Lucky number Sleven

 

15:51 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, werk, stress, burn out |  Facebook |

11-10-06

You're lost little girl

Het is lang geleden, maar ik heb me nog eens doodgewerkt. Vorige week twee nachten achter elkaar wakker gebleven en dat wreekt zich. Niet echt leuk voor je priveleven en relatie enne... ook niet echt gezond. Deze week de terugslag: kei-moe, lusteloos en foggy. Goed, ook dit keer kan ik zeggen: we doen het voor de centjes.

Tijd om het wat rustig aan te doen. Vrijdag een dagje vrij en dus de ideale gelegenheid om ons prutske nog eens bij ons ma te droppen. Ze wordt groot, onze kleine meid. En god, wat vliegt de tijd. Voor we het goed en wel beseffen zal ze kunnen lopen en praat ze tien verschillende talen, waaronder het chinees en het russisch.

Voorlopig geen russisch, maar wel de sprookjes die mama elke dag verzint. Of ze het leuk vindt? ze heeft er nog niks over gezegd. Waarschijnlijk beleeft de mama er meer plezier aan, dan de kleine. Zo gaat dat he. Doet me trouwens denken aan al die papa's die op de eerste rij staan tijdens een optreden van k3. We gaan kijken omdat onze kindjes dat dolgraag willen, yeah right.

Goed, ik heb deze week weer wat meer vrije tijd en die besteedt ik aan lezen, muziek (de nieuwe Scissor sisters en Kaiser Chiefs gekocht) en film. Meer daarover op mijn twee andere blogjes.

Met mijn ijslandse schone Eva, kan ik steeds beter opschieten. We praten nu drie weken, maar het lijkt een eeuwigheid. Gespreksonderwerp deze week: ons huwelijk en kindjes samen, maar dan moet ik wel eerst van Lisbeth scheiden. We'll see. Bedtijd!

Dikke kus, Leen

23:10 Gepost door leentje in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tarja, eva, werk, dagboek, blog, lisbeth |  Facebook |

23-09-06

Hoe hadden we zoiets kunnen vergeten?

Eindelijk nog eens een berichtje van dit saaie huisvrouwtje... God, wat vliegen de weken! Maar ik amuseer me, meer dan ooit.

Eerst en vooral natuurlijk met mijn lieve vrouwtje en kindje thuis. We vormen het perfecte gezinnetje,al zeg ik het zelf. Ik amuseer me met het vertroetelen van de kleine pruts en geniet van de schaarse momenten alleen met ons tweetjes. Zoals ik al eerder zei: veel weggaan zit er niet in, al durven we het steeds meer aan om de kleine mee naar buiten te sleuren. Ze is best kalm en braafjes (heeft ze niet van mij) en dus zorgt ze niet voor vervelende scenes in winkels of warenhuizen. Ik mag er niet aan denken dat iedereen ons zou aanstaren omdat we de kleine niet stil zouden krijgen. Want aanstaren, dat doen ze al genoeg. Zeker als we samen hand in hand over straat lopen, Tarjaatje op Lisbeth haar buik in het draagharnasje. Een lesbisch koppel met babietje? ocharme wat moet er niet van dat kindje worden? Een veelgehoorde opmerking. Maar ik reageer er niet op. Ik ben gelukkig met ons leventje en al de rest kan de pot op.

Amuseren doe ik me ook op het werk. Eva is een schat van een collega. We praten ganse dagen. Sturen elkaar berichtjes, msnetjes, mailtjes (gisteren 150 mails op 8 uur tijd), ... We vinden het heerlijk te praten over vanalles en nog wat. Zo houdt ze ervan te luisteren naar mijn reisverhalen, vertelt zij over haar vroegere leventje in het ijskoude noorden en geven we commentaar op de actualiteit. Deze week een paar dagen lang gepraat over hekserij en de rol van de kerk. Het is zalig te horen dat ze dezelfde interesses heeft, dezelfde hersenkronkels heeft als ik en in staat is een eigen mening te formuleren. We schelden elkaar uit, liggen in een deuk van het lachen, knuffelen elkaar als we droevig zijn, ... het lijkt wel een tweede Lisbeth.

Maar schiet me niet af: ze voelt aan als een vriendin, een zusje,... Ik denk er niet aan om met haar het bed in te duiken.

En ik weet wat Lisbeth nu gaat zeggen: wat ben je defensief geworden. Je verdedigt jezelf nog voor iemand kritiek geeft. Vroeger trok ik me niks van anderen aan, konden ze ontploffen. Ja ik ben soft, maar ik geniet nu meer dan vroeger.

Als laatste nog een spijtig voorval. Het was een vriendin die me er op wees. We waren dit jaar onze huwelijksverjaardag vergeten. Toen ik schatje hierover opbelde donderdag, reageerde ze verbaasd. "Hoe kunnen we ooit de belangrijkste dag in ons leven vergeten?" Mijn antwoord: "Dit is niet meer de belangrijkste dag. De belangrijkste dag is de geboorte van ons prutske... De rest is slechts bijzaak."

15:28 Gepost door leentje in Tarja | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, tarja, lisbeth, huwelijk, werk, collega, vriendin, eva |  Facebook |

25-07-06

Op een dag vind je de job van je leven...

You got to work hard, you got to work hard
If you want any at all
Nothing comes easy
And that's a fact
Nothing comes easy
But a broken back

Ik sta op een belangrijke twee-sprong in mijn leven. Nee ik heb het niet alleen over Thordur die binnenkort in mijn armkes gaat liggen, maar over iets waar ik 60 procent van mijn tijd mee bezig ben: werk.

Vorige week heb ik namelijk een interessante werkaanbieding gekregen. Teamleadertje spelen ergens in Eindhoven. Eigenlijk weet ik niet of het zoveel interessanter gaat zijn, want de job vertoont enorm veel gelijkenissen met het werk wat ik nu doe. Coordineren, een groep indiers proberen aansturen en problemen oplossen.

Jammer genoeg moet het snel gaan: voor het einde van deze maand zou ik mijn opzeg moeten geven. Niet te verwonderen dus dat ik onder vrij hoge spanning sta. Ik heb al verschillende keren de voor- en nadelen proberen afwegen, maar ik kom er niet uit.

- Werkinhoud: niet veel verschil met wat ik nu doe, maar het is en blijft een nieuwe uitdaging he. In mijn huidige job merk ik een hele hoop routine en ontbreekt soms wel eens de motivatie om er eens stevig in te vliegen.
- Het wordt een 9 to 5 job, dus geen avond en weekendwerk zoals dat nu het geval is. Concreet houdt dit in dat ik mijn complete avond en weekends aan mijn schatje en de kleine kan besteden. Nadeel: geen flexibele uren en om elf uur beginnen elke dag, zoals nu meestal, kan ik op mijn buik schrijven. Vroeg opstaan dus.  :)
- Het is een half uur minder lang rijden, dus een uur per dag. Bovendien ligt Eindhoven op een uurtje van Genk en misschien is dit wel de gelegenheid om weer naar Limburg te verhuizen.
- Uurloon: 5 euro per uur meer dan nu, maar ik heb nu een royale onkostenvergoeding en door mijn vele werkuren, verdien ik nu per maand een heel stuk meer.
- Collega's : Enkele weken terug was Pamela voor mij de reden om weg te gaan. Nu kunnen we het prima met elkaar vinden. Mijn andere collega's ken ik al vier jaar en zijn eigenlijk al goeie vrienden geworden. Wordt lastig afscheid nemen dus. Hoe het in Eindhoven wordt, dat weet ik niet.
- Een dag of twee per week thuis werken, dat kan ik vergeten. Bovendien zal ik mijn avondjes alleen in den Haag moeten missen. Daar gaat mijn vrijheid. Al zal ik daar met de kleine op komst, wss weinig behoefte aan hebben.

Buiten de afstand tot het werk en de nine-to-five werkuren, zijn er maw niet veel redenen om te veranderen van job. Het kan zijn dat alles heel goed gaat meevallen daar, maar het kan ook tegenvallen, en wat dan? Twijfel twijfel twijfel.

Links:
Perfect girl (leuk filmpje)
In mijn cd speler: Mercury Rev - The secret migration

17:48 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (5) | Tags: werk, nieuwe job, werkaanbieding |  Facebook |

17-07-06

Young folks

"If I told you things I did before,
told you how I used to be,
would you go along with someone like me?"

Ik weet niet wat er scheelt, maar de laatste tijd heb ik niet veel zin meer om te bloggen. Ben ik te moe na het harde werk? Heb ik niks meer om over te schrijven? Geniet ik liever van het mooie weer? Gaat al mijn tijd naar mijn schatje en vrienden? Maybe...

Feit is dat het blogwereldje saai is geworden. Ik ben er vier weken tussenuit geweest en toch bleef mijn blogje een massa mensen trekken. Niks beters te lezen? Zo wanhopig op zoek naar een beetje sensatie? Ik zou het niet weten...

Momenteel geniet ik samen met schatje van een dagje luieren in de tuin. Beetje werken, maar niet te veel, want ik ben al een heel weekend bezig geweest. Beetje lezen... beetje slapen... beetje knuffelen. En vooral: beetje praten. Praten over mijn werk, praten over de baby (nog belangrijker). Nog een paar weken en het is zover. Een heleboel afspraken gemaakt. Zo hebben we besloten om de eerste vijf dagen niemand op de hoogte te brengen. We willen met ons tweetjes genieten van de kleine... zonder al die familieleden die je anders toch nooit ziet, zonder al die vrienden die zich komen vergapen en zeggen dat de kleine sprekend op mij lijkt, ook al heb ik er biologisch gezien niks mee te maken. Een babyparty, waarbij iedereen tesamen mag langskomen, volgt later.

Eigenlijk ben ik een beetje bang voor wat komen gaat. Ik heb nu al gemerkt dat schatje zich een beetje afzonderd en enkel aan de kleine pruts denkt. Ik ben bang dat Thordur alle aandacht gaat krijgen en ik zelf moet gaan bedelen voor 1 armzalig kusje. Bang ook dat Lisbeth een heuse huismoeder gaat worden en dat we nooit meer buitenshuis geraken. Eigenlijk zou ik af en toe de kleine willen droppen bij een babysit, zodat we ons tweetjes nog eens de bloemetjes kunnen buitenzetten, net als vroeger...

Gerelateerde berichten
Song - Peter, Bjorn en John - Young folks (een lied waar ik happy van word)
Media - Joyce de Troch gaat scheiden (roddel roddel)

19:28 Gepost door leentje in Baby | Permalink | Commentaren (7) | Tags: baby, werk, geboorte, blog |  Facebook |

15-07-06

Overwerkt

As I search to analyze reality, the true
Meaning of life,
Out simple existence means nothing
God has a gun, the truth, life is a slow noose
He's invincible

"Je hebt twee keuzes in je leven... herinner je dit nog?" Het was Lisbeth die me even met mijn neus op de feiten drukte. "Ofwel blijf je erover zeuren en zagen, ofwel neem je zoals het is en probeer je er het beste van te maken." En gelijk heeft ze. Maar laten we misschien even van bij het begin beginnen?

Vrijdag is het allemaal begonnen. Een heleboel werk waar ik geen einde aan zag. Saaie administratie die we maar laten aanslepen... Ik was het strontbeu en heb dan maar de foon gegrepen en naar John gebeld. Echt begrijpend reageerde hij niet: "Je hebt er net een assistente bijgekregen. Hoe kan je het dan te druk hebben? Vroeger lukte het toch ook?" Ja maar vroeger hadden we geen Indiers en vroeger hadden we geen wetgeving die ons voorschrijft om de minste aanpassing te documenteren met n berg papier. Of ligt het toch aan mij? Ben ik mijn motivatie kwijt, mijn drive om te presteren? Als ik Pam door haar werk zie fladderen, happy en vriendelijk tegen iedereen, dan moet ik "ja" antwoorden.

Bovendien lijkt het alsof ik niks meer kan. Gisterenmiddag twee uur zitten sukkelen op een visual basic script. Het lukte me niet. Voor het eerst in mijn leven wist ik iets niet tot een goed einde te brengen... De moeilijkste opdrachten, daar vloog ik vroeger op en steeds werd het een succes. Maar nu... Voeg daarbij nog het besef dat ik een specialiste naast me had zitten, Pam, maar dat die het vertikte me te helpen en je begrijpt dat ik pissed off was. Toen ik naar huis vertrok, ben ik zonder iets te zeggen weg gegaan en heb ik de deur van ons kantoortje heel hard dichtgeslagen...

Het besef dat ik er geen zin meer in heb, heeft me doen schrikken. "Wat moet ik?" schreeuwde ik uit. In paniek begon ik mijn CV te updaten en alle jobsites af te gaan. Der zaten er best interessante opportuniteiten tussen, dus ik begon nog meer te twijfelen. Toch maar die stap wagen en ontslag nemen?

Lisbeth heeft me vandaag weer enorm geholpen. "Klagen heeft geen zin, je moet er gewoon weer invliegen. Een nieuwe start maken..." . Ze heeft zich een uurtje achter mijn pc gezet en toen ze mijn inbox en de duizenden ongelezen mails zag, klonk het: "Je bent veel te chaotisch, hoe kan je nu ooit weten waar je mee bezig bent?". En prompt begon ze alles in categorieen in te delen. Haar zo bezig te zien, werkte aanstekelijk. En dus ben ik zelf ook in gang geschoten. Vol goede voornemens. Effe opsommen?

  • Mijn inbox leeg houden. Elk halfuur mijn mail sorteren. Per taak waar ik mee bezig  ben, een folder maken en eens afgewerkt, alles verslepen naar een done-directory.
  • Meer werk weigeren. Het is leuk om mensen te helpen, maar ik kan onmogelijk alles aannemen. Desnoods alles doorschuiven naar andere teams/helpdesk.
  • Proberen de mensen wat vriendelijker te benaderen. Mijn dagelijks praatje met een aantal indiers heeft resultaat: ze aanbidden me en als ik hen iets vraag, dan vliegen ze er op. Vroeger staken ze liever hun hoofd in het zand.
  • Ik heb me voorgenomen om me elke dag op n aantal taken te focussen. Met andere woorden: niet het vele werk dat ik nog moet doen, is van belang. Wel de taken die ik wel doe.

Nu maar hopen dat ik het volhou.

Gerelateerde berichten
Overwerkt vs vrijaf
Rock werchter - dag 4
Pas gelezen - Dean Koontz - Spiegel van de ziel

15:16 Gepost door leentje in Pamela | Permalink | Commentaren (4) | Tags: pamela, werk, overwerkt, nieuwe start, voornemens |  Facebook |