26-08-08

Het kind dat...

enfantAls kind droomde de beeldhouwer al van het circus, een vreemd universum vol wonderlijke personages. En hij maakte ze zijn leven lang: kwetsbare figuurtjes uit twijgjes en takjes gevonden in het bos. De circussterren uit zijn dromen reisden steeds met hem mee. In een klein blauw circustentje nemen we je mee op deze verrassende trip. Acrobaten reiken naar onbereikbare hoogten, een koorddanseres schuift voorzichtig naar het andere eind van de tent. Een zangeres zingt de poppenspeler toe. Een bonte parade van beelden en visioenen in de circuspiste.

Zaterdag nog maar een keertje afgezakt naar Antwerpen. Dit keer zijn we naar "het kind dat..." gaan kijken, een soort circusvoorstelling. In tegenstelling tot "cheaper poorer" ging het hier om een voorstelling die tot in de details was ingekleurd. Waar ik enorm van genoten heb: de oude man (nvdr: een pop, zie foto) die tussen het acrobatenwerk door zorgde voor plezante momenten. Qua moeilijkheidsgraad niet echt een hoogstaande vertoning, maar daar ging het hier niet om.

Ook nu weer na de voorstelling blijven plakken voor een hapje, maar daarover later meer. JAAAA, ik weet het: mijn dieet. zucht.

13-08-08

Bloot, bloter, blootst

acrobatHet voorbije weekend zijn we gaan kijken naar "Smaller, poorer, cheaper" in Antwerpen, een show van het Australische 'Acrobat'. Inderdaad Antwerpen, aangezien er in Gent toch niks te doen is (grapje). Gek eigenlijk, dat mensen hun eigen stad steeds links laten liggen en het elders plezanter vinden...

'Acrobat', dat zijn koppel Simon Yates en Jo-Ann Lancaster, aangevuld met 'Moses'. Poedelnaakt waren ze, van top tot teen. Ook de mannen. Maar vreemd genoeg had dat totaal geen erotisch effect op ons. De essentie: drie acrobaten die halsbrekende touren uithalen en die begeleid werden door snoeiharde gitaarmuziek. Prachtig om zien en niet omwille van het vele naakt.

Na de show zijn we naar de museumbuurt getrokken voor een drankje in een bruin cafe. We hadden immers genoeg stof voor een discussie. Ondermeer: is het verantwoord om een kind mee te nemen naar zo'n voorstelling (de circustent zat immers vol kleine prutsjes) ? Zelf vond ik wel, aangezien er geen link werd gelegd tussen het naakt zijn en erotiek...

Om af te sluiten nog een stukje uit een artikel dat ik vond in de standaard:
De kaalslag van de enscenering wordt tot op het vel van de performers doorgetrokken. Jo-Ann Lancaster komt in haar blootje op, friemelt zich in een slobberende onderbroek en hoelahoept zich met behulp van haar kont de voorstelling binnen. Dit is een voorsmaakje van het soort in your face circustheater dat je een vol uur aan je zitje kluistert. Lancaster bekoort het publiek met adembenemende grond- en luchtacrobatiek. Ze laat een onvergetelijke indruk na met de krachtige beeldmetafoor waarin ze de levensloop van een vrouw schetst, van bruid in de morgen tot apathische zogende moeder. Een kil, origineel en naar de keel grijpend portret. Tegen de haren strijkend en verrassend, zoals veel van de scènes die volgen.

De acrobaat Mozes neemt van haar over. Net als zijn voorgangster gaat ook hij the full monty . Tijdens zijn clowneske goochelact, als menselijke helikopter en op de rolschaatsen is Mozes' uit de kluiten gewassen familiejuweel een energiek middelpuntvliedend voorwerp. Down under krijgt plots een geheel andere invulling. Zijn slotact gaat over in grimmigheid en corrosiviteit. De verduisterde chapiteau wordt ondergedompeld in een David Lynch-sfeer als de acrobaat aan het touw een bloederige, nachtmerrieachtige scène neerzet.

Dan is het tijd voor iets luchtiger. Simon Yeats sluit af met een hilarische ontbijtscène op de slappe koord en parodieert daarin onze jachtige wereld... 

18-07-08

De opstand van de paspoppen

Waarschijnlijk heb je het nog niet gemerkt, maar het is zomer. Het ideale tijdstip voor een hele reeks festiviteiten. Neem nu Antwerpen. In het kader van de "Zomer van Antwerpen" kan je nu op de meir gaan kijken naar "de opstand van de paspoppen". Elke avond (tot en met zondag) wordt er in de etalages van 10 winkels een verhaal afgebeeld met paspoppen. Zo zijn er bijvoorbeeld 2 geliefden die er alles aan doen om samen te zijn, kan je het verhaal bekijken van een vrolijke brandweerman en zie je een ongewenst zwanger meisje bevallen...

Wij zijn voorbije woensdag gaan kijken. Ons prutske was er dol op (al zal ze waarschijnlijk alle details wel niet snappen). Gevolg: sindsdien zeurt ze "ikke poppen kijken". Vandaar dat we zondag terug naar Antwerpen zullen afzakken voor een hapje in de buurt van de kathedraal en een wandelingske op de Meir.

Bekijk alle foto's hier (begin bij dag1).

13:37 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, zomer van antwerpen, meir, paspoppen |  Facebook |

12-07-06

Hoe moet het nu verder

you keep your distance i can't deny you i've got the feeling
can't satisfy you i've got your picture on the wall i got the picture,
long gone you keep your wishes i'll keep my feelings there goes
another one that kept me breathing i'm waiting for you
i know your leaving i still adore you you never need me hold on,
i found another way to let you go away hold on,
you found another way to bleed my soul away the things you told me
to hear you speak i'm burning slowly i'm growing weak you
bring me closer to yesterday yesterday's a million miles away
why can't you hear me? why can't i sleep
and i don't understand what keeps me breathing
i'm waiting for you i know your leaving
i'll still adore you you'll never need me hold on,
i found another way to let you go away?
hold on, you found another way to bleed my soul?

"Hou je nog wel van Lisbeth? Ik hoor je er zo weinig over praten..." Een opmerking die insloeg als een bom. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik moet toegeven: gans mijn leventje wordt beheerst door Pamela en mijn pogingen om toenadering te zoeken.

Hoe het verder moet weet ik niet. De makkelijkste weg kiezen en ontslag nemen? Misschien hebben ze hier in Belgie wel n leuk jobke voor mij. Deze ochtend was ik er van overtuigd dat dit de enige echte oplossing was, maar nu weet ik het niet meer. Eigenlijk doe ik dit werk nog redelijk graag en om het met de woorden van een collega te zeggen: "Het gras lijkt groen aan de overkant, maar is het nooit."

Waarschijnlijk moet ik eens met Pamela gaan praten. Haar zeggen dat ik geen blijf weet met haar en niet weet hoe het professioneel verder moet. Of ik verliefd ben? Ik denk het, maar er aan toegeven doe ik niet. Kan ook nie he met een collega en n schat van n vrouw hier thuis.

Om even terug te komen op: "Hoe is het met Lisbeth?" Wel, ze denkt op dit moment slechts aan 1 ding: de baby. Het is niet lang meer en als het van haar afhing, mag ie elk moment komen. Want ze heeft het lastig, heel lastig... Dat heb ik vorige zaterdag nog mogen ondervinden toen we samen met Tina naar de zomer van Antwerpen gingen kijken. Je weet wel: de parade van die reusachtige olifant en de kleine reuzin... Schatje kon amper een paar passen zetten en was constant aan het klagen. Een beetje sneu voor de kleine Tina want die vond het allemaal waanzinnig en te gek...

Links
De olifant, sultan en kleine reuzin in Antwerpen (foto's)
Mijn playlist