26-08-08

Het kind dat...

enfantAls kind droomde de beeldhouwer al van het circus, een vreemd universum vol wonderlijke personages. En hij maakte ze zijn leven lang: kwetsbare figuurtjes uit twijgjes en takjes gevonden in het bos. De circussterren uit zijn dromen reisden steeds met hem mee. In een klein blauw circustentje nemen we je mee op deze verrassende trip. Acrobaten reiken naar onbereikbare hoogten, een koorddanseres schuift voorzichtig naar het andere eind van de tent. Een zangeres zingt de poppenspeler toe. Een bonte parade van beelden en visioenen in de circuspiste.

Zaterdag nog maar een keertje afgezakt naar Antwerpen. Dit keer zijn we naar "het kind dat..." gaan kijken, een soort circusvoorstelling. In tegenstelling tot "cheaper poorer" ging het hier om een voorstelling die tot in de details was ingekleurd. Waar ik enorm van genoten heb: de oude man (nvdr: een pop, zie foto) die tussen het acrobatenwerk door zorgde voor plezante momenten. Qua moeilijkheidsgraad niet echt een hoogstaande vertoning, maar daar ging het hier niet om.

Ook nu weer na de voorstelling blijven plakken voor een hapje, maar daarover later meer. JAAAA, ik weet het: mijn dieet. zucht.

13-08-08

Bloot, bloter, blootst

acrobatHet voorbije weekend zijn we gaan kijken naar "Smaller, poorer, cheaper" in Antwerpen, een show van het Australische 'Acrobat'. Inderdaad Antwerpen, aangezien er in Gent toch niks te doen is (grapje). Gek eigenlijk, dat mensen hun eigen stad steeds links laten liggen en het elders plezanter vinden...

'Acrobat', dat zijn koppel Simon Yates en Jo-Ann Lancaster, aangevuld met 'Moses'. Poedelnaakt waren ze, van top tot teen. Ook de mannen. Maar vreemd genoeg had dat totaal geen erotisch effect op ons. De essentie: drie acrobaten die halsbrekende touren uithalen en die begeleid werden door snoeiharde gitaarmuziek. Prachtig om zien en niet omwille van het vele naakt.

Na de show zijn we naar de museumbuurt getrokken voor een drankje in een bruin cafe. We hadden immers genoeg stof voor een discussie. Ondermeer: is het verantwoord om een kind mee te nemen naar zo'n voorstelling (de circustent zat immers vol kleine prutsjes) ? Zelf vond ik wel, aangezien er geen link werd gelegd tussen het naakt zijn en erotiek...

Om af te sluiten nog een stukje uit een artikel dat ik vond in de standaard:
De kaalslag van de enscenering wordt tot op het vel van de performers doorgetrokken. Jo-Ann Lancaster komt in haar blootje op, friemelt zich in een slobberende onderbroek en hoelahoept zich met behulp van haar kont de voorstelling binnen. Dit is een voorsmaakje van het soort in your face circustheater dat je een vol uur aan je zitje kluistert. Lancaster bekoort het publiek met adembenemende grond- en luchtacrobatiek. Ze laat een onvergetelijke indruk na met de krachtige beeldmetafoor waarin ze de levensloop van een vrouw schetst, van bruid in de morgen tot apathische zogende moeder. Een kil, origineel en naar de keel grijpend portret. Tegen de haren strijkend en verrassend, zoals veel van de scènes die volgen.

De acrobaat Mozes neemt van haar over. Net als zijn voorgangster gaat ook hij the full monty . Tijdens zijn clowneske goochelact, als menselijke helikopter en op de rolschaatsen is Mozes' uit de kluiten gewassen familiejuweel een energiek middelpuntvliedend voorwerp. Down under krijgt plots een geheel andere invulling. Zijn slotact gaat over in grimmigheid en corrosiviteit. De verduisterde chapiteau wordt ondergedompeld in een David Lynch-sfeer als de acrobaat aan het touw een bloederige, nachtmerrieachtige scène neerzet.

Dan is het tijd voor iets luchtiger. Simon Yeats sluit af met een hilarische ontbijtscène op de slappe koord en parodieert daarin onze jachtige wereld... 

18-07-08

De opstand van de paspoppen

Waarschijnlijk heb je het nog niet gemerkt, maar het is zomer. Het ideale tijdstip voor een hele reeks festiviteiten. Neem nu Antwerpen. In het kader van de "Zomer van Antwerpen" kan je nu op de meir gaan kijken naar "de opstand van de paspoppen". Elke avond (tot en met zondag) wordt er in de etalages van 10 winkels een verhaal afgebeeld met paspoppen. Zo zijn er bijvoorbeeld 2 geliefden die er alles aan doen om samen te zijn, kan je het verhaal bekijken van een vrolijke brandweerman en zie je een ongewenst zwanger meisje bevallen...

Wij zijn voorbije woensdag gaan kijken. Ons prutske was er dol op (al zal ze waarschijnlijk alle details wel niet snappen). Gevolg: sindsdien zeurt ze "ikke poppen kijken". Vandaar dat we zondag terug naar Antwerpen zullen afzakken voor een hapje in de buurt van de kathedraal en een wandelingske op de Meir.

Bekijk alle foto's hier (begin bij dag1).

13:37 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, zomer van antwerpen, meir, paspoppen |  Facebook |

25-09-07

Boek - Mo Hayder - Duivelswerk

duivelswerk
Ik heb hem net uit: "Duivelswerk" van Mo Hayder. I loved it, vooral het einde liet me effe ontsteld achter. Het is een verhaal dat je tot het einde meesleept, ook al gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Af en toe klonk het voor mij niet altijd even logisch (halfdood geslagen worden en toch de politie er niet bijhalen), maar dat is kommaneukerij. Over neuken gesproken. Het lijkt wel alsof Mo een levendige interesse heeft in seks met misvormde mensen... Wie ook Tokio gelezen heeft, begrijpt wat ik bedoel.
Mijn score: 4/5.
Extra: Commentaar in Humo :
De Britse thrillerschrijfster Mo Hayder bewijst al drie boeken lang dat haar geest blaakt van ziekte en verderf. Geweld is aards en schokkend, en dus serveert zij ten behoeve van haar lezers ruime porties stront, bloed en stank, waarin ze dan ook nog eens uitgebreid gaat roeren.
't Is een vak, tenslotte, en voor Hayder is het zelfs meer dan dat, een obsessie bijvoorbeeld: 'Ik denk eigenlijk aldoor aan de dood,' verklaarde ze ooit in een interview. De lezer kan maar tevreden knorren omdat mevrouw Hayder van haar hobby haar beroep heeft gemaakt.

 

'Duivelswerk' (Luitingh), haar vierde, begint wanneer Joe Oakes, een aan lagerwal geraakte journalist, een onderzoek begint naar satanische praktijken op een kil stuk rots voor de Schotse kust. Het eiland wordt bewoond door een aangespoelde sekte onder leiding van een kwakzalver met wie Oakes al eerder de degens heeft gekruist. Een walm van rottend vlees omgeeft het eiland. Er is door een dronken toerist een video gemaakt van een duivels wezen, half mens, half beest. Men voelt aan zijn water: hier klopt iets niet.

Op zo'n moment kan het met zulke thrillers twee kanten uit: een goeie en een slechte. Hayder opteert, de duivel zij geloofd, voor de goeie. De kant waar het onheil en de horror in het eigen hoofd sluimeren, of in dat van de anderen - het soort anderen die Sartre ooit les autres noemde.

Uit al het voorgaande vloeit, als lijkvocht uit een afgelegde dikzak, moeiteloos een roman noir voort, waarin seksuele obsessies en verboden lusten niet wordt veronachtzaamd. Een leerzame roman bovendien, bijvoorbeeld als de lezer wordt ingeleid in de beginselen van de zoöfilie ofte bestialiteit: 'Seks met een partner die weinig intelligentie en een grotere kracht bezit en die gemakkelijk in paniek geraakt, is riskant.' Men leert, amper een bladzijde verder, ook over de gynozoon, een fantasme uit de Romeinse oudheid. Dat blijkt een vrouwelijk dier te zijn dat getraind was voor seks met een man - rare jongens, die Romeinen. En daar eindigen de fantasmen geenszins, tot je je afvraagt, terwijl je enigszins peinzend haar engelachtige voorkomen op de achterflap overweegt: waar haalt ze 't vandaan? En: wanneer verschijnt haar volgende precies?

16:55 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: duivelswerk, boek, mo hayder |  Facebook |

24-07-07

Boek - Karin Fossum - De duivel draagt het licht

duivelEen vrouw van een jaar of zestig komt verward het politiebureau binnen om iemand als vermist op te geven. Ze komt niet goed uit haar woorden, maar de politie vermoedt dat het om haar man gaat. De mogelijk licht demente vrouw wordt gerustgesteld en weer naar huis gestuurd. In haar kelder houdt zij echter iemand gevangen: een jongen die geprobeerd heeft in te breken, maar daarbij van de keldertrap is gevallen en zijn rug heeft gebroken. Ze heeft de jongen in haar macht en doet niets om hem te redden, behalve dan haar vergeefse bezoek aan het politiebureau…
"De duivel draagt het licht" is een boekje dat ik voor enkele luttele euro's tesamen bij de krant heb gekocht. Ik heb het in een ruk uit gelezen. Karin Fossum heeft puik werk geleverd. Ze schets een duidelijk beeld van enkele mensen. Het grappige (of eerder: droevige) is dat ze allemaal gevangenen zijn van hun eigen leugens. Ze hebben geen vat op de gebeurtenissen en zijn mede daarom zeer tragisch. Door die situatie heb je zowel medelijden, sympathie als afgrijzen voor elk van de hoofdpersonages. Slecht en goed gaan vlot in elkaar over en daardoor weet je op het einde van het verhaal niet of je nu droevig of blij moet zijn...
Fragment
Jacob Skarre keek op zijn horloge. Zijn dienst zat erop. Maar hij pakte heimelijk een boek uit zijn binnenzak en las het gedicht op de eerste bladzijde. Net een virtual-realityspelletje, dacht hij. Plop! en je bent in een andere wereld. De deur naar de gang stond open en hij voelde ineens dat iemand naar hem keek. De vrouw stond buiten zijn gezichtsveld, ze was gewoonweg een ander bewustzijn dat het zijne raakte. Een vederlichte, bijna onmerkbare vibratie die hem ten slotte bereikte. Hij sloeg het boek dicht.
   ‘Kan ik u helpen?’
   Ze verroerde zich niet, stond hem daar maar met een merkwaardige blik aan te staren. Skarre keek naar dat gespannen gezicht en bedacht ineens dat ze hem bekend voorkwam. Ze was niet zo jong meer, misschien tegen de zestig, en ze droeg een mantel en donkere laarsjes. Met een sjaaltje om haar hals. Onder haar kin was het dessin gedeeltelijk zichtbaar. Dat stond in sterk contrast tot wat ze vermoedelijk zelf aan snelheid en elegantie bezat. Renpaarden met kleurige jockeys tegen een donkerblauwe achtergrond. Haar gezicht was breed en zwaar, het werd omlaaggetrokken door de vooruitgestoken kin. Haar wenkbrauwen waren donker en liepen bijna in elkaar over. Ze hield een handtas tegen haar buik gedrukt. Maar het was vooral haar blik. In haar bleke gezicht lagen een paar oplichtende ogen. Ze hielden hem met een geweldige kracht vast en hij kon er niet aan ontkomen. Toen wist hij het ineens weer. Wat een gek toeval, dacht hij, en hij wachtte gespannen. Hij zat als het ware vastgeklonken aan zijn stoel, in deze vragende stilte. Ze kon nu ieder moment iets heel belangrijks gaan zeggen.
   ‘Het gaat om iemand die vermist wordt’, zei ze toen.
   Ze had een ruwe stem. Een roestig gereedschap dat na een lange periode van rust weer krakend op gang kwam. Achter haar witte voorhoofd brandde een vuur. Skarre zag de flakkerende gloed door haar irissen. Hij wilde niet vooringenomen zijn, maar ze leek duidelijk ergens van bezeten. Langzaam drong het tot hem door waar het omging. In gedachten nam hij de meldingen van die dag door, maar hij kon zich niet herinneren of er in zijn district patiënten uit psychiatrische inrichtingen werden vermist. Ze ademde zwaar, alsof het haar enorm veel moeite had gekost om te komen. Maar ze was vastbesloten, ze leek gedreven door iets eindigs. Skarre vroeg zich af hoe ze de receptie en mevrouw Brenningens valkenblik had weten te passeren, rechtstreeks zijn kantoor binnen, zonder door iemand te worden tegengehouden.

Recensie (het nieuwsblad)
De Noorse schrijfster Karin Fossum schrijft trage maar sterke psychologische thrillers in de beste traditie van Patricia Highsmith of Ruth Rendel. In De duivel draagt het licht wordt een jeugdige belhamel het slachtoffer van zijn overmoed wanneer hij bij een in braak wordt betrapt door de bewoonster van het huis. (...)Fossum vertelt strak en afwisselend en de complexe karakters zijn stuk voor stuk memorabel.

10-07-07

Boek - Unni Lindell - Roodkapje (2007)

"Roodkapje" is het verhaal van een vrouw die door ervaringen in haar jeugd (lees: misbruik) compleet ontspoord is. Voor de buitenwereld leidt ze een normaal leventje, maar inwendig wordt ze compleet gedomineerd door haat- en wraak-gevoelens. Die aggressie leidt soms tot gewelddadige en bloederige toestanden. De vrouw die ipv prooi jager is geworden, het is een thema dat me enorm aanspreekt. Ook ik was ooit slachtoffer en ook ik gedraag me als gevolg daarvan af en toe als een bitch. Tot moord is het bij mij nog niet gekomen, maar die aggressiviteit, die is nooit ver af. Er zijn periodes geweest in mijn leven waarop ik compleet ontspoorde. En net als het hoofdpersonage in het boek, probeerde ik een normaal leventje op te bouwen.

Het is jammer in een maatschappij te moeten leven waar de vrouw een prooi is, een soort gebruiksvoorwerp. Elk moment van de dag moet je waakzaam zijn.  Want voor je het weet wordt een glimlach gezien als een uitnodiging... De scene in het boek waarbij het hoofdpersonage voor het eerst in contact komt met een buurman, zal me nog lang bijblijven.

‘Ik was nergens bang voor toen ik het bos inging, maar toen ik er weer uit kwam rennen was ik overal bang voor. Dat was de eerste keer dat ik een perverse man tegenkwam. Er zijn vele perverse mannen in de wereld. Er zijn ook een paar perverse vrouwen, ik ben een van hen!’

Het boek mist spanning en komt heel traag op gang. De schrijfster gaat dieper in op de psychologie en de leefwereld van drie zussen: Lisbeth, Carol en Judith. Elk hebben ze hun eigen hebbelijkheden en problemen. Een van hen is een moordenaar. Wie van de drie is tot halfweg het boek onduidelijk. Maar eens het zover is, krijgen we een nog beter inzicht in de drijfveren en de gemoedstoestand van het hoofdpersonage. Mede door die diepgang, vond ik het een zeer geslaagd boek. (score: 4/5)

25-06-07

Film - The departed (2006)

departedEen indrukwekkende cast (Leonardo di Caprio, Matt Damon en Jack Nicholson), geregisseerd door Martin Scorsese en een oscar... een film die je gezien moet hebben, zou ik zo denken.

Vandaar dat we gisteren met zijn beidjes gezellig voor de buis zijn gekropen. 150 minuten later overheerste vooral verwarring. Geloof het of niet, ik kreeg het voor elkaar om Leonardo en Matt continue met elkaar te verwarren. Ze lijken zo goed op elkaar, of zijn mijn oogjes niet meer wat ze waren? Gevolg: ik kon het verhaal maar half volgen. Shame on me.

Voor wie het interesseert, de samenvatting: Colin Sullivan werkt voor de grote en beruchte gangster Frank Costello en krijgt de taak te infiltreren in het politiekorps van Boston. Tegelijkertijd werkt undercover-agent Billy Costigan zich op in de wereld van Costello en probeert diens vertrouwen te winnen. Maar wat zal er gebeuren wanneer Sullivan en Costigan's wegen elkaar kruisen? Wat volgt is een gevaarlijk kat-en-muisspel.

13-05-07

Film - Devil Wears prada

Geen eurosong voor ons dit weekend, wel n DVDtje : The devil wears prada. Om eerlijk te zijn, not my piece of cake, Lisbeth daarentegen was er dol op. Goed, in het kort het verhaal: Andrea verhuist van een klein dorpje naar New York waar ze een baan versiert bij één van de grootste modebladen. Ze wordt de assistente van de hoofdredactrice Miranda Priestley. Het werken voor de grillige Miranda blijkt echter onvoorstelbaar lastig. Een verhaal dus over het reilen en zeilen in de modewereld. Kernwoorden: stress en gebrek aan respect. Hmm, klinkt bekend.

 

 

10:00 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: devil wears prada, film |  Facebook |

11-05-07

Zin en onzin van het Eurosongfestival

Naar jaarlijkse gewoonte kunnen we ons nog eens massaal druk maken over het eurosongfestival. Belgie is er weer eens niet bij zaterdag, de oostbloklanden stemmen massaal op elkaar, de liedjes zijn oubollig, maar... de vlaming blijft massaal kijken. De reden hiervoor: vlamingen zijn dom (volgens de waalse tv).

Deze alleszeggende reaktie vond ik op het forum van de standaard :
Ik snap al die reacties niet. Het eurosonggebeuren is altijd een show en kitch geweest. De muziek is in al die jaren ook geëvolueerd en veranderd en heel logisch merk je dat ook op een dergelijk festival. Wel opmerkelijk hoe slecht iedereen het vindt, maar hoeveel mensen er toch weer jaar na jaar naar kijken. Laat het Eurosongfestival zijn wat het is... Een kitcherige show...

16:49 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: actua, media, eurosong, forum, reactie, muziek |  Facebook |

08-04-07

Boek - Robert Harris - Vaderland (1992)

vaderlandBeeld je even in: Duitsland heeft de tweede wereldoorlog gewonnen en domineert samen met amerika de hele wereld... De broze wereldorde houdt stand, tot er op een dag in Berlijn een lijk aanspoelt: een ex-minister. Meteen wordt er een heel complot ontrafelt, een complot dat verregaande gevolgen heeft en daarom absoluut geheim gehouden moet blijven.

20:30 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boek, harris, vaderland |  Facebook |

10-03-07

Superhond - De zingende hond

Als moeder van een pasgeboren kind, heb je dikwijls geen andere keuze dan thuisblijven. En dan is de tv een goeie vriend. Neem nu superhond, de idols voor honden. Herinneren jullie je de zingende hond nog?

 

19:45 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tv, vrije tijd, hond, superhond, vtm, muziek, music |  Facebook |

10-04-06

Tattoo

'k Wil n tattoo op mijn rug. Ok schatje?

 

23:52 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: tattoo, angelina, jolie |  Facebook |

Karting - crash test dummy

Wat ik me van het voorbije weekend herinner is mijn enorme rugpijn en de paniek op zaterdagavond. Goed, het is mijn eigen fout... Zaterdag gaan karten met een twaalftal vrienden en er net iets te hevig in gevlogen. Een haast onmogelijk inhaalmanoeuvre uitgevoerd waarbij ik vergat te remmen voor een scherpe U-bocht. Gevolg: rechtdoor de bandenmuur in gevlogen. Ik ben vrolijk verder gereden en ben na de race nog even iets mee gaan drinken, maar toen ik thuis kwam, toen begon de pijn pas echt. Soit, ik ben gewoon om met rugpijn te leven, maar wat mij het meest verontrustte was dat ik mijn linkerarm niet meer kon opheffen en dat ik heel wazig zag uit mijn linkeroog... Om eerlijk te zijn, ik was echt in paniek, maar heb maar niks tegen schatje gezegd. Ben het bed in gekropen met de hoop dat het de dag erna wel beter zou gaan... slapen kon ik nie echt, daarvoor was ik te ongerust. Uiteindelijk ingedommeld en toen ik een paar uurtjes wakker werd, restte enkel de rugpijn. Gelukkig maar... Eind goed al goed, zeker? Voor wie het mocht interesseren, ik heb de tweede tijd gereden.

20:50 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrije tijd, dagboek, karting, crash |  Facebook |

05-04-06

Avondje stappen in Leuven

Vorig weekend met een paar vrienden Leuven onveilig gemaakt. Gewoon een hapje gaan eten en daarna een rustig cafeetje opgezocht voor n gezellige babbel tot laat in de nacht. Meer moet dat niet zijn he.
Vicky had voor ons een tafeltje gereserveerd in'the boardroom' in Heverlee. Ik moet zeggen, n betere keuze had ze niet kunnen maken. De menus zijn er bepaald origineel te noemen. Geen onderscheid tussen hoofd- en voor-gerecht. Je bestelt gewoon een drietal gerechten en dessert en krijgt er aangepaste wijn bij geschonken. Lekker lekker lekker!

Het menu :

  • Carpaccio van eend met yoghurtlooksaus
  • Tomatentaart, met aardappel gepaneerde zalm
  • Filet van duif, gratin van zoete aardappel
  • Crème brulée van vanille, vlierbloesemroomijs, meloen en schuim van rabarber

Het water komt weer in mijn mond als ik er aan denk...
Ook enorm genoten van de babbel achteraf. Eigenlijk betreur ik het dat ik mijn vriendinnen zo weinig zie, maar iedereen heeft zo zijn eigen leventje he. De helft is getrouwd en heeft al ne kleine rondlopen. De andere helft is vrijgezel en gaat bijna elke avond op stap. Gek hoe de ene zich settled, terwijl de anderen student lijken te blijven.
Gespreksonderwerp van de avond was euromillions en wat een mens met zo veel geld moet doen. De meningen waren verdeeld. Zelf zou ik onmiddellijk stoppen met werken en de wereld rondtrekken. En als ik me verveel, dan laat ik toch al mijn vrienden overvliegen met n prive vliegtuig? Gosh, dat zou pas zalig zijn.

16:41 Gepost door leentje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (11) | Tags: restaurant, boardroam, leuven, stappen |  Facebook |