29-06-09

Liefhebben en verliezen

Het is beter iemand lief te hebben en te verliezen dan nooit lief te hebben.

Yasmine dacht er blijkbaar anders over...

22:46 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: yasmine, zelfmoord, liefhebben |  Facebook |

17-03-09

Bang om te slapen, bang om wakker te worden

Sommige mensen zijn bang om te gaan slapen, andere bang om wakker te zijn. Ik behoorde vroeger tot de eerste categorie. Ik sliep graag, zolang ik maar niet droomde. Want al die gedachten die ongewild door mijn hoofd spookten: daar werd ik gek van.

Dé perfecte oplossing: je lazarus drinken, zodat je half in een coma het bed in kon. Leuke taferelen waren het niet, vraag dat maar aan al die mensen die het goed met me voor hadden en die me soms letterlijk uit het café moesten sleuren.

En toch heb ik het gevoel dat mijn leven toen een stuk interessanter was. Ik genoot intenser van de schaarse happy momenten en op t werk verzette ik bergen. Af en toe was ik onoverwinnelijk en dat voelde zalig aan.

Nu geniet ik ook, maar het lijkt wel of al dat genot iets vanzelfsprekends is geworden. Het voelt op den duur allemaal zo gewoontjes aan, als je begrijpt wat ik bedoel.

Waarmee ik niet wil zeggen dat ik de klok terug wil draaien. Daarvoor zijn Lisbeth en Tarja me veel te dierbaar.

12:59 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, slapen, terugblik |  Facebook |

28-01-09

Een vat vol emoties

Vader Van Holsbeek vertelde deze week tijdens een interview: "Ik zit vol emoties. Elke negatieve gebeurtenis, hoe klein ook, doet mijn emmer overlopen. Ik heb mijn portie emoties gehad en er kan echt niks meer bij."

Het klinkt allemaal oh zo waar en om eerlijk te zijn: ik herken me er in. Ook ik heb van die momenten dat ik om het minste begin te wenen. Elke moord of kinderverwaarlozing in de krant voelt aan als een mokerslag... Misschien toch maar eens een afspraak maken met mijn psycholoog.

( Even duidelijk stellen: wat ik heb meegemaakt is NIET zo erg als zijn ellende, ik wil me zeker NIET in zijn plaats stellen. )

11:10 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: therapie, joe, van holsbeek |  Facebook |

23-01-09

Onze wereld: ziek en gestoord

There is no reality...only perception.

Mensen hebben ooglappen op, ze zien enkel wat ze willen zien. Noem het een simpele - maar effectieve - manier van overleven. Gebeurt er vlak voor hun deur een moord, dan nog zijn velen in staat niks te zien of het te verdringen. Alles wat volgens hen afwijkt van het normale, bestaat niet. Het past gewoon niet in het plaatje dat we hebben van onze wereld.

Reden voor dit alles is het feit dat de werkelijkheid gruwelijker, enger en wreder is dan de werkelijkheid zoals we die kennen. De mens is een dier, onze maatschappij een illusie. Werkelijk overtreft de fictie, zegt men wel eens. Neem nu Dutroux, Fritzl, de moord op vijf mensen in het kinderdagverblijf in Dendermonde, ... En zo kan ik nog even doorgaan.

Overleven ipv leven, daar draait het om in onze wereld. En dan heb ik het niet alleen over voedsel vinden. Ons leven wordt te veel beinvloed door zieke geesten, die er genoegen in scheppen anderen pijn te doen voor eigen genot. En geloof me, het gaat hier niet om een enkeling. In feite is bijna iedereen een roofdier. Als de kans zich voordoet, is er niks wat hen tegen houdt.

Zelf heb ik het ook al mogen ondervinden. Het gevolg: een mislukte zelfmoordpoging en jaren therapie. Nu behoor ik weer tot de massa: de kop in het zand en alles ontkennen wat rond je gebeurt. "Ieder huisje heeft een kruisje" kan men beter opvatten als: "ieder huisje heeft zijn kelder"...

12:25 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: moord, werkelijkheid, ziek, gestoord |  Facebook |

26-12-08

Pa, waar ben je?

De voorbije maand heb ik me kranig weten houden. Zelfs mijn verjaardag heb ik "normaal" kunnen vieren. Maar vandaag lukt het me niet meer.

Ik voel me van de buitenwereld afgesloten. Wat rondom mij gebeurt is onwezenlijk en ver weg. Ik zie Lisbeth haar mond bewegen, maar hoor niet wat ze zegt. Ze staat dicht tegen me, maar is toch zo ver weg. Ons prutske loopt in paniek rond, maar ik vind de kracht niet om ze eens stevig vast te pakken en haar te zeggen dat het allemaal best ok komt. Ik hap naar lucht, maar heb het gevoel dat ik stik. Mijn ogen zijn troebel, maar ik voel de tranen niet. De wereld waarin ik me bevind is er een zonder liefde. Kil en eenzaam.

Pa, waar ben je?

11:54 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dood, depressie, pa |  Facebook |

18-12-08

Mama is depressief

December is voor mij een duistere periode. Niet alleen letterlijk. Er gaat geen dag voorbij of ik moet een traantje wegpinken. Ik ben stiller dan stil. Maar al bij al hou ik me staande. Daar zou ik vroeger heel trots over geweest zijn.

Alleen moet ik nu rekening houden met ons dochtertje. Ze merkt dat haar mama droevig is en dat heeft zijn weerslag. Want als mama stil is, begint dochterlief zich vragen te stellen. Het is frustrerend voor haar en uiteindelijk neemt ze mijn negatieve gevoelens over.

Ik probeer er tegen te vechten en positief te zijn. Voor haar... Want zij hoeft mijn verdriet niet te dragen. Ik wil haar vrolijk hebben.

12:14 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: depressie, tarja |  Facebook |

04-11-08

Kerkhof... NOT !

"Ga je mee naar het kerkhof?"
Aan de blik van ma kon ik zien dat ze een positief antwoord verwachtte. Ook het gezicht van Lisbeth, die naast ma stond, sprak boekdelen: een nee zou niet ge-accepteerd worden.
Even overwoog ik hen hun zin te geven, maar toen zag ik ellenlange files, een hamburgertent vlak naast het kerkhof en mensen die fluisterend "ocharme" tegen elkaar zeggen. Bovendien haat ik die commerciele shit en verplichtingen.
Toen ik daarom "nee" zei, was ma haar eerste reaktie: "Wat gaan de mensen wel niet zeggen?"
Mijn antwoord (en daar heb ik nog altijd spijt van) : "Wat gaan de mensen wel niet denken van het feit dat je je dode echtgenoot vervangen hebt door zijn broer?"

11:50 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: allerheiligen, kerhof |  Facebook |

13-08-07

Tell me where it hurts

Je kent het wel: je bevindt je in een uitzichtloze situatie waarbij alles wat je doet de hele toestand alleen nog maar verergerd. Het is me een vijftal jaren geleden ook overkomen, en momenteel draag ik nog steeds de gevolgen daarvan.

Ooit stelde ik dat het leven een rollercoaster is met up and downs. Wel, ik was verkeerd. Een rollercoaster komt steeds weer op zijn beginpunt uit en op dat moment heb je de keuze om nog een ritje te maken of om er uit te stappen en om naar een andere attractie te gaan.

Het leven is zo niet. Je kan je verleden niet achter je laten. Het blijft je achtervolgen. Het is net als een zwaard dat boven je hoofd hangt. Je kunt nog bij momenten zo gelukkig zijn, op een gegeven moment komt dat zwaard naar beneden en krijg je klappen.

In een boek las ik het als volgt: "die bewuste dag ben ik de helling afgedonderd. Ik schuif nog steeds naar beneden. Af en toe slaag ik er in om recht te staan. Maar omdat de helling zo steil is, begin ik na een aantal seconden weer weg te glijden, steeds verder de dieperik in."

Het is gek, dat 1 doodgewone gebeurtenis, een hele kettingreactie heeft te weeg gebracht. Gewoon omdat ik toen "vergeten" was erover te praten, heb ik het me steeds moeilijker gemaakt. Ik ging mijn eigen weg, dronk/spoot/neukte me de vernieling in. In feite kan ik het anderen niet eens kwalijk nemen dat ze misbruik van me hebben gemaakt. Geef nu toe: wie was er slecht, ik of zij? Ik heb het allemaal laten gebeuren, vocht er niet tegen, integendeel. Uiteindelijk is het een lawine geweest, die alles met zich meesleurde. Tot ik met een klap letterlijk tegen een boom ben beland. Ik dacht dat dit het keerpunt zou zijn, maar uiteindelijk is - zoals ik reeds zei - de helling veel te steil. Ik heb een grote fout gemaakt door Lisbeth hierin te betrekken. Ik wil haar niet mee de afgrond in sleuren, ooit zal ik weer haar hand moeten loslaten. Ik hoor daar beneden, daar in het vagevuur...

Gerelateerd berichtjes:
Rollercoaster
Deep down and dirty

02-08-07

Dat heet dan gelukkig zijn...

Hmm, is het mogelijk om geluk te vinden, na al wat er gebeurd is? Als ik mijn leventje van naderbij bekijk, merk ik nog altijd die golfbeweging op. Ik kan ongelooflijk genieten van de momenten met Tarja en Lisbeth. Ik amuseer me wanneer ik een boek lees of dvd bekijk.

Maar telkens weer is er mijn verleden dat onverwacht weer opduikt. Als ik naar ons prutske kijk, ben ik blij met haar glimlach, de manier waarop ze me aankijkt. Maar een second later moet ik denken aan het kindje in mijn buik dat ik vermoord heb. Had zij er net zoals Tarja uitgezien? Wat heb ik haar aangedaan? God, dat schuldbesef, dat zal wel nooit meer weggaan.

Ik weet het, ik mag niet klagen. Ik heb het mezelf aangedaan, en daar moet ik nu voor boeten. Da s duidelijk, niet? Vergeten zal ik het nooit. Ik zal er mee moeten leren leven, maar weet nu dat dat praktisch onmogelijk is. Leuk vooruitzicht. :(

06-06-07

Roodkapje

Ik ben een slechte man tegengekomen in het bos. Ik was nog maar zes jaar oud. Hij had lange klauwen waarmee hij mijn arm vastgreep, toen scheurde mijn jurk en  begon ik te bloeden. Hij trok aan me en toen deed hij iets anders. Ik kon gaan rennen maar verloor mijn schoenen...

Kleine meisjes mogen niet alleen in donkere bossen lopen. Ik was nergens bang voor toen ik die keer het bos inliep, maar toen ik er weer uit kwam rennen, was ik overal bang voor. Er zijn veel slechte mannen in de wereld.

Vrouwen die niet bang zijn kennen de werkelijkheid niet. Je moet achter de huid kijken, achter het masker. Boten kunnen omslaan, vliegtuigen neerstorten. In zulke situaties kan je weinig doen. Als iemand je te pakken wil nemen, kun je daarentegen wel iets doen. Dat is het verschil.

Wie is bang voor de boze wolf? Er was eens een klein meisje, ze was altijd lief en aardig zodat iedereen die haar zag haar lief vond. Maar toen kwam de wolf. Ik ben een slechte vrouw...

( gebaseerd op Roodkapje - Unni Lindell )

10:07 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: roodkapje |  Facebook |

24-05-07

1 plaats, 4 levens

10 jaar geleden... Een gewone zaterdagmiddag. Bibi is met pa aan het fietsen, richting sluis op het Albertkanaal nabij de Ford in Genk. Het is ons favoriete plekje. Hier konden we uren zitten staren naar de boten op het kanaal en/of de Mondeos en Transits op de Ford parking die ongeduldig stonden te wachten op een nieuwe eigenaar. Thuis was ma bezig met koken... Ik weet nu al dat ze kwaad was omdat we weer eens veel te laat terug waren. Het leven was perfect. WAS.

Een paar jaar later... Pa is er niet meer. Ik heb mijn leven kapot gemaakt en sta op het punt het water in te springen. Ik wil dood. Ik ben verdrietig, depressief, kwaad... Pa, klootzak... wat heb je me aangedaan. De ketting die je me gegeven hebt, slinger ik het water in. Ik wil hem niet meer. VERDOMME!!!

2 jaar geleden : ik heb het overleefd. Samen met schatje sta ik naar de boten in het Albertkanaal te staren. Ik ben dolverliefd. De knuffels en de zoete woorden werken helend. IK HOU VAN JE.

Vorig weekend: weer hetzelfde kanaal, weer dezelfde sluis. Dit keer zijn we met zijn drieen. Schatje, prutske en ik. Het leven gaat voort en wellicht sta ik hier over tien jaar weer. En wellicht is Lisbeth dan thuis aan het koken. Kwaad omdat we weer te laat thuis zijn en ze met haar eten blijft zitten.

... AND SO THE BROKEN CIRCLE GOES.

 

22:26 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: genk, kanaal, zelfmoord, ford, dagboek |  Facebook |

03-05-07

Heaven vs hell

Als iemand me zou vragen wat voor jeugd ik heb gehad, zou ik zeggen dat de ene helft een paradijs was en de andere helft een hel. Maar als ik de tweede helft zou wegnemen, weet ik niet of ik nog steeds de persoon zou zijn die ik nu ben. (Liselott Willen, De vuurvlek, p 154)

Het verleden is iets wat je niet kan veranderen, hoe graag je het ook zou willen. Iedereen maakt fouten die hij/zij daarna weer zou willen uitvlakken. Het besef dat dit onmogelijk is, maakt me soms wanhopig. Het veroorzaakte een groot aantal depressies.

Momenteel denk ik anders over mijn verleden. De dingen die gebeurd zijn, zijn gebeurd. Meer nog: ze hebben me de vrouw gemaakt, die ik nu ben. De vrouw waar Lisbeth van houdt. Ik heb geleerd van mijn fouten... Het resultaat is een levenswijsheid die mijn huidige leventje een stuk gemakkelijker en interessanter maakt.

Gerelateerde berichtjes
Behind blue eyes (being depressed)

15-04-07

Sorrows

De depressie van mijn collega heeft me over een aantal zaken doen nadenken. Vooreerst leek het alsof er me een spiegel werd voorgehouden.  Ook ik sloot me volledig af, begon anderen uit te schelden en negeerde goedbedoelde commentaren... Nu pas besef ik hoe mijn omgeving zich moet gevoeld hebben. Radeloos, uitgeput, wanhopig, ... maar vooral: koppig blijven volhouden.

Een tweede iets: mijn collega's. Zolang het goed gaat en er plezier gemaakt kan worden, dan lijkt alles ok. Maar ga maar eens een dagje zitten wenen. Het resultaat: mensen die je aanstaren, maar verder in een grote boog om je heen gaan. Typisch!

13-04-07

Tortured sorrows

Begin deze week is een collega naar me toe gekomen met al haar problemen. Ik kreeg een hele uitleg over haar verleden en de depressie die ze momenteel doormaakt. Ik merkte dat het meisje eraan kapot gaat en daarom probeer ik er zo veel mogelijk voor haar te zijn. Veel meer dan luisteren kan ik jammer genoeg niet. En zelfs dat brengt niet veel op. Ik zie ze steeds verder weg glijden in haar depressie.

En dat doet pijn, geloof me. Ook voor mij is het een zware last. Mijn verleden komt weer in alle hevigheid terug. Gevolg: braken, huilbuien, etc... Maar ik heb geen keus, de arme drommel heeft hulp nodig. Iemand die er is voor haar.

06:15 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: collega, werk, depressie, steun |  Facebook |

01-04-07

Deep down and dirty

Ik dacht dat ik er van verlost was, maar ze zijn er nog altijd: mijn depressies. En deze week kreeg ik meteen de volle lading. Aanleiding was de enorme berg werk die ik te verwerken heb gekregen. 16 uur arbeid per dag, het was jammer genoeg geen uitzondering. Mailboxen die uitpuilen, mijn gsm die bleef rinkelen, ... ik werd er letterlijk gek van. Het gevolg was dat ik me doodmoe voelde. Niet alleen fysisch moe, maar ook levensmoe.

Absoluut dieptepunt was donderdag. Met schaamrood op mijn wangen, moet ik toegeven dat ik door een rood licht ben gereden. Het kon me allemaal niks meer schelen. Ik kon gerust een weekje ziekenhuis gebruiken. Een weekje rust, zonder alle zorgen.

Lisbeth was razend toen ze het hoorde. Ze heeft me er nog maar eens doorgesleurd. Stom maar waar: mijn hele leventje werd nog maar eens gedomineerd door werk werk werk. En dat voor een firma die ons als slaven behandelt en waar besparingen en woekerwinsten centraal staan.

Andere postjes
The doors - special

21:00 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: depressie, werk, overwerkt |  Facebook |

13-11-06

Houden van

Soms lijkt ons leven een droom... Je hebt alles wat je maar wilt. Twee schatten van vrouwen, Lisbeth naast me in bed, ons prutske in haar wiegje. En toch ben ik bang, bang om wakker te worden en een onzachte landing te maken. Blijft dit duren of slaat het noodlot weer toe? God, ik mag er niet aan denken dat ik een van hen moet missen. Ik zou het nooit overleven.

Houden van, is je binden, je afhankelijk maken van anderen. Houden van is risico's nemen, het risico te verliezen wat je hebt opgebouwd. Jezelf volledig geven en je daarom enorm kwetsbaar opstellen.

En toch, toch ik het de moeite. Ik heb me jarenlang kompleet afgesloten van de buitenwereld. Ging destructief te werk. Niemand die voorbij die stevige verdedigingsmuur kwam. Enkel liefde heeft die muur gesloopt. Ik heb mijn hart weggeschonken aan de liefste en mooiste vrouw uit dit heelal en daar heb ik nog geen seconde spijt van.

Het lijkt wel of ik nu pas ben beginnen leven. Een saai leventje thuis op de bank, maar als ik naar ons kleine prutske kijk, weet ik: dit wil ik nooit meer missen!

23:41 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, lisbeth, tarja, houden van |  Facebook |

06-10-06

Ik wil dood

De voorbije jaren heb ik een enorm aantal mailtjes gehad van mensen die het niet meer zagen zitten. Iedereen heeft wel eens zulke momenten he en af en toe helpt het als je er met iemand over kunt praten. Voor mij geen enkel probleem, want ik weet hoe moeilijk ik het een aantal jaar terug heb gehad.

Maar als ze beginnen met: "IK ga er een eind aan maken, ik wil dood." dan pas ik en stuur ik een standaard bericht terug. Medelijden moeten ze niet verwachten. Een luisterend oor: zoals daarnet gezegd geenenkel probleem.

Weet je, ik kan aan zulke mensen slechts 1 tip geven: stop met je zelfbeklag en zelfmedelijden, vecht ertegen en zoek hulp. En last but not least: praat er over, desnoods met mij. Het helpt! geloof me.

18:16 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelfmoord, therapie, dood, mail, blog |  Facebook |

16-09-06

2girls-blog (subs en doms)

Gisterenavond las ik op 2girls een stukje over een slaafje dat als gevolg van een uit de hand gelopen opdracht zwanger is geraakt. Ik ben meteen in Lisbeth haar armen gevlogen, want god, wat kwam dit herkenbaar over.

Ter verduidelijking: ook ik was (door de dood van mijn pa) zwak en makkelijk beinvloedbaar. Ik zocht troost in drugs, drugs die me door mijn "partner" werd aangeboden. Maar het was een perverse eikel die me gebruikte. De meest waanzinnige dingen heb ik moeten doen. Ook ik ben zwanger geworden daardoor... en zoals jullie weten eindigde dat met een zelfmoordpoging en enkele jaren psych.

Met mij is het goedgekomen. Ik heb gevochten, maar wel vier jaar van mijn leven verknoeid daardoor. Goed, ik wil er niet meer aan denken, dat is voorbij, verleden... Ik heb nu een schat van een vrouw en een pruts van een baby.

Net als velen steek ik mijn kop in het zand. Dit zal en mag ons prutske niet overkomen, maar wie kan ons dit garanderen? Wie weet komt ze ooit de verkeerde persoon tegen en... Niet aan denken... niet aan denken.

Een collega verwoordde het ooit zo: je hebt twee soorten mensen. De sterken en de zwakken. De zwakken laten zich leiden door de sterken. Jammer genoeg zitten er onder die sterken een heleboel slechte mensen. Het zijn zij die verantwoodelijk zijn voor oorlogen, moorden, ... kortom de ellende in de wereld. Maar: gaan de zwakken wel vrijuit? Is het geen makkelijke oplossing om andere te volgen en zich te laten leiden? Moeten zij hun verantwoordelijkheid niet opnemen en ingaan tegen onrecht?

Heel wat stof om over na te denken... Wel: ik denk er niet meer over na. Laat mij maar mijn kop in het zand steken en genieten van mijn eigen leventje. Al de rest: weg er mee!

PS: Een beetje extreem weergegeven waarschijnlijk, maar dat is nu net de bedoeling.

22-04-06

Experiment

Sinds ik emotioneel praktisch alles verwerkt heb, is voor mij ook het laatste taboe gesneuveld: ik kan weer genieten van een zalige vrijpartij met mijn schattie. Voor veel mensen een vanzelfsprekend iets, maar voor mij heeft het n heleboel moeite gekost eer ik me weer volledig kon geven. Niks deed me meer plezier dan schatje die me na een vrijpartij "een lief konijntje" noemde.
Alleen leek zelfs dat niet meer voldoende en ben ik mijn grenzen gaan verkennen. Wat vrijdag voorgevallen is, heeft me weer wakkergeschud. De fysische pijn achteraf en het besef dat ik in al mijn enthousiasme te ver ben gegaan... Ik walgde van mezelf omdat ik me net zoals al mijn aanranders voelde: pervers en onverzadigbaar. Ik weet nu: het blijft bij een eenmalig experiment. Dat nooit meer!

16:01 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gevoelsleven, experiment, taboe |  Facebook |

15-04-06

Doorgaan of stoppen?

"Op deze manier doorgaan heeft inderdaad geen zin meer." Duidelijker had schatje het niet kunnen formuleren. Oh ja, voor jullie de vreugdevuren beginnen te ontsteken, ik heb het niet over onze relatie, maar wel over mijn blogje(s). Al weken heb ik het gevoel,dat ik mijn ei niet kwijt kan. En dat is jammer, zeker nu het paaseieren regent. Het is een trala la la, I love you-blogje geworden en daar heb ik zelf geen enkele boodschap aan. Ik heb gemerkt dat ik geslotener ben geworden, voorzichtiger... Over prive zaken vertel ik al lang niet meer. Geef toe, hoeveel weten jullie over de zwangerschap van Lisbeth? Om maar een voorbeeldje te noemen.

Hoe moet het nu verder? Ik heb de voorbije weken een heleboel vrienden hiermee lastig gevallen. Uiteindelijk waren het Karlo en Lisbeth die met de meest logische vraag afkwamen: "Wat wil je met bloggen bereiken?" Met andere woorden, niet het hoe (nieuw blogje beginnen, bestaande blogjes deleten of gewoon verder doen?) is belangrijk, maar wel de manier waarop. En die moet veranderen, da's duidelijk. Zelfs schatje wist me gisteren te zeggen: "Ik herken je er niet meer in. De Leen die ik ken is uiterst gevoelig en heeft over alles een mening." Andere reakties: "Het is een soort: liefste dagboek verhaal geworden." Ik ben het slachtoffer geworden van mijn succes.

Goed, wat wil ik nu bereiken met bloggen? Vroeger was het een soort survival  voor mij. Ik wou over mijn problemen praten. Een echt verwerkingsproces dus. Nu dat aspect weggevallen is en ik weer een normaal leventje heb (huwelijk, kindje, ...), wordt het tijd voor iets anders. Het is die teller die me aan het denken heeft gezet. 200 000 mensen, een paar honderd per dag en ik ken er maar een tiental van. Ik weet niet wat mensen bezielt om zich te vergapen aan mijn leventje en eigenlijk kunnen ze me gene fuck schelen. Wat heb ik met "hallo, hoe gaat het, leuke blog, proficiat met de vermelding op de homepagina."-reakties? Wat ik wil, is ideeen uitwisselen. Leren van anderen, praten, elkaar leren kennen ...

Ik ben eens gaan rondkijken op andere blogjes en heb ideeen opgedaan. Momenteel is de studiefase voorbij. Tijd voor actie. Tijd nu om mijn blogje weer zinvol in te vullen, want op deze manier hoeft het voor mij inderdaad niet meer.


Agenda :
- Donderdag :  Etentje met Pamela en Lisbeth in Den Haag
- Vrijdag : Bezoekje aan Amsterdam
- Zaterdag (vandaag) : Bezoek aan Delft / straks: etentje thuis (Den Haag).

Soundtrack : The Arcade Fire - Funeral 

Gerelateerde berichten
- Optreden van de Pixies op Pukkelpop
- The Arcade Fire - funeral

16:13 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (9) | Tags: blog, bloggen, stoppen, doorgaan |  Facebook |

06-04-06

Geluksbrenger

Ooit gaf mijn pa me een kettinkje cadeau. Niks biezonders, gewoon een zilveren kruisje. Jarenlang heeft dat ding rond mijn nek gehangen, ik beschouwde het als mijn geluksbrengertje. Er kon me niks gebeuren, ik was nie te stuiten en stapte vol zelfvertrouwen de boze wereld in...

Een paar jaar later stierf mijn pa... en het kettinkje, wel dat ligt nu op de bodem van het Albertkanaal.

01-04-06

Wie is Leen ?

Een wilde kat... Mooi maar kom niet in de buurt want... De woorden van mijn collega. Mooi daar ga ik me niet over uitspreken. Brutaal, daar moet ik ja op zeggen. Ik heb de neiging mensen tegen hun schenen te schoppen, te manipuleren en te kwetsen. Ik weet perfect wat ik wil en waar ik heen wil. Loop me niet voor de voeten, want ik vertrappel je... Soit, ik heb heel wat meegemaakt, voel me daardoor vrij volwassen. Maar ben dus al heel wat gekwetst geweest he, mijn ziel staat vol littekens. Vandaar dat ik geleerd heb me af te schermen achter een stevige facade en me niks aan te trekken van wat er rond mij gebeurt. Alleen diegenen die me dierbaar zijn, zijn mijn aandacht en liefde waard. En als je eindelijk mijn vertrouwen hebt gewonnen, dan leer je pas de echte Leen kennen: een lieve gevoelige meid die zich compleet aan je geeft. Een klein meisje dat onzeker is en het liefst wegduikt in een paar veilige stevige armen....

22-03-06

Herinneringen

Na al dat werk is het weer tijd om het wat rustiger aan te doen. Ik kijk enorm uit naar volgend weekend. Schatje heeft een tripje gepland. Naar waar weet ik niet, geeft ook niet, want ik laat me graag verrassen. 
De voorbije dagen er een paar keer op uit getrokken met de fiets. Vandaag was het afzien, iets te veel wind. Daardoor achteraf ook pijn aan mijn oortjes, maar een warm bad op zo n moment doet wonderen, zeker als schatje er gezellig komt bijkruipen.
Zondag Genk onveilig gemaakt. We zijn richting Albertkanaal en het sluizencomplex gereden. Best lastig want het bracht een heleboel herinneringen naar boven. Een tijd geleden heb ik hier op het punt gestaan om de brug af te springen... en een tiental jaar terug... Toen stond ik er met mijn pa. Een typische zaterdagochtend uitstap was dat. Samen naar de boten kijken... Op de achtergrond de Ford waar ie gewerkt heeft. De treinen die vol auto's de fabriek verlaten... en dan achteraf ma die boos was omdat we te laat waren voor het eten. Pa die me aankeek met n blik van: "daar heb je haar weer." Ik die giechelde waardoor ma nog kwaaier werd... ( snif ) En nu, voorbije zondag, stond ik er met schatje, moeder van ons toekomstige kindje. Raar hoe alles verloopt, raar hoe we geen vat hebben op ons eigen leventje. In ieder geval, op zo n moment krijg ik het heel moeilijk. Gelukkig weet schatje wanneer ze haar mond moet houden...

16-06-04

Afscheid

Liefste Pa,
 
Dit is de eerste keer dat ik me rechtstreeks tot jou richt. Sorry dat ik dit niet eerder deed, maar ik kon het niet. Ook nu voel ik me heel onwenning, dus vergeef me als ik nogal verward klink. Je begrijpt het wel he. Vroeger begreep je me toch altijd...
 
Het is nu al meer dan drie jaar geleden dat je me in de steek liet. Inderdaad, zo voel ik me. Je hebt me laten vallen als een baksteen. Een week lang heb ik aan je sterfbed gezeten, wachtend op nog een laatste teken. Was het dan zo moeilijk om nog een keer je oogjes te openen, me nog eens aan te kijken en te zeggen dat je van me hield? Gewoon een glimlach of een knipoogje, meer vroeg ik niet. Waarom klootzak, waarom ? waarom heb je mij dit aangedaan ?
 
Sorry, het is mijn bedoeling niet te beginnen schelden. Je weet dat ik nooit lang kwaad op je kan zijn he. Net zoals jij nooit kwaad was op mij. Je bent, nee was mijn soulmate-je. Aan jou kon ik alles vertellen. We hadden geen geheimen voor elkaar.... Ik zou je nog zoveel willen vertellen. Nog zoveel mooie momenten met je willen delen. Het mocht niet zijn... Ik zou willen dat je trots op me kon zijn, maar ik heb het verknoeid he ? Mijn leventje is een echte puinhoop geworden.
 
Weet je wat me het meest pijn deed ? Al die schouderklopjes. Al die mensen die me maar steeds weer zeiden dat ze zo'n bewondering voor me hadden. Omdat ik alles zo goed had verwerkt. Omdat ik me zo sterk hield na de begrafenis. Ze moesten eens weten. Ik ging kapot van binnen. Echt, ik kon niet meer. Ik had mijn pijn willen uitschreeuwen, maar in plaats daarvan kroop ik stilletjes weg in een hoekje.
 
Ik heb me laten gebruiken, ik was een gewillig slachtoffer. Ik was zwanger. Het kon me allemaal niks schelen. Ik was verdoofd, verdoofd door pijn, verdriet, drank en drugs. Ik heb geprobeerd om bij je te zijn, maar mijn zelfmoordpogingen mislukten. Weet je, elke keer ik het moeilijk had, was er jouw hand op mijn schouder die me weer de goede richting in duwde. Telkens weer hoorde ik je stem fluisteren: "doorgaan, meid, je moet doorgaan !".  En nu weet ik dat je gelijk had. IK WIL LEVEN. Echt waar !!!!
 
Ik heb een schatje leren kennen. Een echt lieveke. Voor haar wil ik leven. Ik wil haar gelukkig maken, net zoals jij me altijd gelukkig hebt gemaakt. Guess what, we gaan trouwen... Eind dit jaar. Echt... Dit had je niet gedacht he van je kleine meid. Weet je, ik... Ik had graag gewild dat je erbij kon zijn. Dat je dit nog had kunnen meemaken, maar.... 
Ik kom haar voorstellen.  zondag... ok? Ik weet zeker dat je haar graag zult mogen. Echt, ik... ik...
Sorry dat ik nu aan het wenen ben. Je zult me wel een loser vinden, maar elke keer ik aan je denk, krijg ik traantjes in mijn ogen...
 
Pa, ik weet dat het moment gekomen is om afscheid te nemen. Het wordt tijd dat we elkaar los laten. We moeten elk onze eigen weg gaan. Maar ik kan je niet laten gaan. Ik wil dat je bij me blijft ! voor altijd. Je hebt een enorme leegte in me achter gelaten. Een lege plek in mijn hart die er altijd zal zijn voor jou. Dat speciale plekje waarnaar je steeds terug mag komen zodat je kan zien hoe je kleine meid het doet...
 
Pa, IK HOU VAN JE !!!
 
Tot zondag ?
Leentje.

21-04-04

Zelfmoordpoging

Heb mijn autoongeluk - zelfmoordpoging - heel bewust beleefd. Ben nog een hele tijd "wakker" gebleven. Eigenlijk leek het alsof ik alles vanop afstand aan het bekijken was: de eerste mensen die zich rond mijn auto verzamelden, de man die mijn deur probeerde open te krijgen, de aankomst van de ziekenwagen, brandweer en politie. Veel interesseerde het me niet. Het enige wat ik dacht was: "Laat me toch..." en "Is het nu mislukt?".
 
Het heeft een hele tijd geduurd eer ze me uit mijn auto kregen. Het was toen pas dat de helse pijn in mijn buik en benen begon. Het leek wel of ze me met een kettingzaag aan het bewerken waren. Goed, snel de ziekenwagen ingeduwd geweest en dan in volle vaart weg. Het deed wel raar al die verplegers rondom mij. Besefte niet echt wat ze aan het doen waren. Veel paniek, dat wel. Het laatste wat ik me nog herinner was dat iemand tegen de ambulancier schreeuwde dat ie moest voortmaken, omdat het anders te laat zou zijn. En toen verloor ik het bewustzijn...

31-03-04

Ik en mijn kindje

Zo had het moeten zijn. Ik en mijn kindje in het hiernamaals. Het mocht niet zijn...

29-03-04

Dood

Zou het niet fijn zijn in zee te stappen en te beginnen zwemmen. Steeds verder, nooit meer terugkomen. Niet omkijken. Zo ver zwemmen als je kan, tot je armen lood worden en je steeds verder de dieperik wordt ingesleurd. Weg zweven naar een ander bewustzijn en dan op te kijken in de ogen van je pa. Je armen naar elkaar uitstrekken. Eindelijk weer samen zijn. Eindelijk weer gelukkig zijn....  Eindelijk dood zijn !!!

11:22 Gepost door leentje in Zelfmoord en therapie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dood, pa, zee, zelfmoord, zweven |  Facebook |

04-03-04

Afscheid

Menskes, ik denk dat ik maar eens afscheid van jullie ga nemen. Ik wil jullie niet lastig vallen met wanhopige berichtjes en daarom is het misschien beter dat ik het wat rustig aan doe...
 
Mijn therapie heeft een storm aan emoties losgeweekt. Op dit moment voel ik me leeg, uitgeblust en verloren en mijn gevecht is nog maar pas begonnen. Ik weet nu al dat de komende weken de moeilijkste uit mijn leven zullen zijn. Ik hoop dat ik het aankan en uiteindelijk weer een vrolijk en lief meisje word. Ik ga het in ieder geval proberen.
 
Hopelijk tot blogs...
In ieder geval : het ga jullie goed !
 
Life it seems, will fade away
Drifting further every day
Getting lost within myself
Nothing matters no one else
I have lost the will to live
Simply nothing more to give
There is nothing more for me

Need the end to set me free
 
Things are not what they used to be
Missing one inside of me
Deathly lost, this can't be real
Cannot stand this hell I feel
Emptiness is filling me
To the point of agony
Growing darkness taking dawn
I was me, but now He's gone

 
No one but me can save myself, but it's too late
Now I can't think, think why I should even try